ภายใต้ความมืดยามราตรี“เด็กๆ กลุ่มนี้ไม่เลวเลย”บนยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป หลี่เคิงเชียงนั่งอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ มือทั้งสองยันร่างท่อนบนไว้ด้านหลัง สายลมยามค่ำพัดเสื้อฮาวายของเขาปลิวไสวแว่นตากันแดดสีดำสนิทสวมอยู่บนสันจมูก มองไม่เห็นสีหน้า มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยเนี่ยจิ่นซานในชุดสูทแบบจงซานยืนตัวตรงราวกับต้นสนแข็งแกร่งบนยอดเขา สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่กองไฟลุกโชน เอ่ยขึ้นอย่างสงบ “คิดถึงเหรอ?”“อะไรเหรอ?”“พวกพ้องของนายน่ะ” เนี่ยจิ่งซานมองเขาแวบหนึ่ง “นายในตอนนั้นกับหลินชีเยี่ยในตอนนี้ ช่างเหมือนกันราวกับแกะ……”หลี่เคิงเชียงที่ปกติมักจะร่าเริงและเจ้าเล่ห์ตกอยู่ในความเงียบอย่างหาได้ยาก เขาถอนหายใจ นอนหงายบนก้อนหินใหญ่ ดวงตาใต้แว่นตาดำจ้องมองดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เขาจึงค่อยๆ เอ่ยปาก“เหล่าเนี่ย นายรู้ไหมว่าหลังจากกลายเป็นวีรวิญญาณแล้ว สิ่งที่ทรมานที่สุดสำหรับฉันคืออะไร?”“โดดเดี่ยว?”“ไม่ใช่ แต่เป็นเพราะพ่อไม่สามารถดื่มเหล้าได้!” หลี่เคิงเชียงอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา “ร่างกายวีรวิญญาณนี้ ไม่ว่าจะดื่มเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเมา! ฉันก็อยากจะเป็นเหมือนพวกเด็กๆ เหล่านี้ ที่สามารถดื่มจนเมามายได้อย่างอิสระ……แค่สักครั้งก็ยังดี”หลี่เคิงเชียงสูดหายใจลึก พูดพึมพำด้วยเสียงที่ได้ยินแค่ตัวเอง“ด้วยวิธีนี้ พ่อก็จะได้ฝันถึงพวกเขาอีกครั้ง……”เนี่ยจิ่นซานไม่พูดอะไร เขามองดูหลี่เคิงเชียง
