กับศัสตรา?แม้จะฟังดูเหมือนเรื่องเล็กน้อยจากปากของหลี่เคิงเชียง แต่พวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่าการทำเช่นนี้ต้องแลกมาด้วยราคาเช่นไรเพราะฉะนั้น ชายหนุ่มที่แต่งตัวแบบยุค 80 คนนี้……คือผู้บัญชาการหลี่เคิงเชียงตัวจริงอย่างนั้นหรือ?!“ผู้น้อย หลินชีเยี่ย ขอคารวะผู้บัญชาการหลี่!” หลินชีเยี่ยถอยหลังครึ่งก้าว เก็บ [กฎเกณฑ์อวสานกษัตริย์] ที่อยู่ใต้เท้า แล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ก่อนหน้านี้ผมไม่ทราบสาเหตุ ทำให้ล่วงเกิน ต้องขออภัยด้วยครับ!”“ฮ่าๆ ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้นหรอก จริงๆ แล้วพวกเราก็แค่อยากดูว่าหลินชีเยี่ยในตำนานนั้นมีอะไรพิเศษบ้าง” หลี่เคิงเชียงตบไหล่เขาอย่างสบายๆ “เจ้าหนุ่มนี่ไม่เลวเลย ฉันชอบนายนะ”สมาชิกคนอื่นๆ ของหน่วยม่านราตรีต่างพากันคำนับ“ผู้บัญชาการหลี่……”“เอ๊ะ อย่าเรียกฉันว่าผู้บัญชาการเลย ฉันตายมานานแล้ว……ตอนนี้หน่วยพิทักษ์ราตรีต้าเซี่ย มีแค่ผู้บัญชาการใหญ่คนเดียว นั่นก็คือจั่วชิง เข้าใจไหม? พวกนายเรียกฉันว่าพี่เชียงก็พอ”“พี่เชียง?” หลินชีเยี่ยแสดงสีหน้าแปลกๆ การเรียกแบบนี้ฟังยังไงก็รู้สึกขัดหู“ไม่ใช่เชียงที่แปลว่าก้องกังวาน แต่เป็นปืนที่ยิงปังๆๆ น่ะ” หลี่เคิงเชียงดึงแว่นกันแดดลงเล็กน้อย แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “ยุคของพวกเรา คนมีการศึกษาไม่มากนัก ไม่ค่อยมีใครเขียนคำว่า ‘เสียงก้องกังวาน’ (เคิงเชียง) เป็น ตอนนั้นพวกพี่น้องในแก๊งแถวเดอะบันด์หวยไห่ เรียกฉันตรงๆ ว่าพี่เชียง ทั้งง่าย
