หลินชีเยี่ยในเสื้อกาวน์สีขาว เดินผ่านระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล ในที่สุดก็หยุดฝีเท้าลงในลานโล่งสายลมอ่อนๆ พัดผ่านสนามหญ้าสีเขียวสด นำพากลิ่นหอมสดชื่นของดินมาด้วย หลินชีเยี่ยกวาดตามองไปรอบๆนอกจากต้นไม้ใหญ่ตรงกลาง ก็ไม่มีเงาร่างอื่นใดอีก เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา……ลานนี้ ดูเหมือนจะเงียบเหงาลงแล้วเขายังจำได้อย่างชัดเจนว่า ครั้งหนึ่ง นิกซ์เคยวางเก้าอี้โยกตัวหนึ่งไว้ที่นี่ นั่งถักไหมพรมอาบแดด เมอร์ลินจะถือแก้วเก็บความร้อนที่แช่ชาเกาจี้ไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือหนังสือเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ เดินเล่นอย่างช้าๆ ที่นี่บรากีจะกอดพิณฮาร์ปมาร้องเพลงเสียงดัง ซุนหงอคงจะมาต่อสู้ที่นี่ทุกวัน……หืม?ต่อสู้?เขาต่อสู้กับใครนะ?หลินชีเยี่ยเกาศีรษะ มองสนามหญ้าสีเขียวสดตรงหน้า รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะดูเหมือนว่าเขา… จะลืมอะไรบางอย่างไป?หลินชีเยี่ยยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นเป็นเวลานาน พยายามคิดอย่างหนัก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร เขาก็นึกไม่ออกว่าอีกคนที่ต่อสู้กับซุนหงอคงคือใคร ความทรงจำของเขาเหมือนถูกลบออกไป เหลือเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น“ไม่สิ นี่เป็นผลข้างเคียงของเหรียญดาราหรือเปล่า?” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างสงสัยช่างมันเถอะ……สุ่มความสามารถก่อน เดี๋ยวค่อยไปถามหลี่อี้เฟยหลินชีเยี่ยยืนอยู่ในลานกว้าง วงล้อขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มีขนาดใหญ่กว่าของคนไข้คนอื่นที่ออกจากโรงพยาบาลประมาณสองเท่าบนวงล้อนี้ มีความสามารถของเทพแห่
