เทพที่อยู่ตรงหน้าเหล่านี้ บ้างก็เป็นเศษซากที่เหลือของเมืองสุริยัน ไม่ก็เป็นสายลับที่สงสัยว่ามาจากมหาวิหารสวรรค์……ถ้าต้าเซี่ยไม่โง่ ก็คงไม่มีทางรับพวกเขาไว้แน่ ไม่มีใครกล้าเสี่ยงรับเทพต่างแดนเข้ามาในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ซือเสี่ยวหนานกำลังจะเอ่ยปากไล่เทพเจ้าเหล่านี้ไป แต่จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว จึงกวาดตามองร่างตรงหน้าทีละคนเทพหลักหนึ่งองค์จากอินเดีย เทพรองอีกไม่กี่องค์จากอาณาจักรเทพที่ล่มสลาย……อาชญากรร้ายแรงที่รอดชีวิตมาจากสงครามแอสการ์ดนั้น คงไม่มีแค่นี้ แต่ส่วนใหญ่เป็นเทพท้องถิ่นของแอสการ์ด พวกเขาตายไปแล้วภายใต้บทเพลงสุดท้ายของบรากี แม้แต่ยูมีร์ผู้เป็นบรรพบุรุษของอาณาจักรยักษ์ ซึ่งอยู่ในระดับเทพหลักก็ไม่รอด‘ผู้อพยพ’ จากอาณาจักรเทพใหญ่ๆ เหล่านี้แม้จะมีจำนวนไม่มาก แต่การที่พวกเขาถูกเทพนอร์สกักขังไว้ในคุกใต้ดิน ก็แสดงว่าต้องมีพลังอยู่บ้าง หากใช้ประโยชน์ได้ ก็ถือเป็นทรัพยากรที่ไม่เลวเลยซือเสี่ยวหนานไตร่ตรอง แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“ถ้าพวกคุณไม่มีที่ไปจริงๆ……ก็ตามฉันมาก็ได้”“เจ้าจะทำอะไร?”“ในเมื่อไม่มีอาณาจักรเทพไหนในโลกนี้ที่รองรับเรา เราก็สร้างมันขึ้นมาเองสิ” ซือเสี่ยวหนานพูดอย่างไร้อารมณ์“สร้างอาณาจักรเทพเอง?!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ เทพทั้งหมดรวมทั้งอัคนีต่างตกตะลึง“เป็นไปไม่ได้……พวกเราแค่นี้ จะสร้างอาณาจักรเทพได้อย่างไร? จะเอาทรัพยากรมาจากไหน? จะเอาความศรัทธามาจากที่ใด? แล้วรากฐานเล
