“แตรแห่งโชคชะตา ลางบอกเหตุแห่งหายนะ?”เมื่อได้ยินคำอธิบายของจี้เนี่ยน หลินชีเยี่ยถามอย่างประหลาดใจ “วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้ มีพลังมหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”“อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ อย่างน้อยตำนานก็เล่าไว้แบบนั้น” จี้เนี่ยนยักไหล่ “แต่การเป่าแตรนี้ต้องแลกด้วยราคาที่แพงมาก……แม้แต่เทพเจ้าหลักก็คงเป่าได้แค่สี่ถึงห้าวินาทีเท่านั้น ถ้าอัศวินโง่เง่าพวกนั้นคิดจะใช้แตรนี้มาช่วยฉันพวกเขาคงจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่จะเป่าได้……ฉันพูดตามตัวอักษรเลยนะ”“ความรุนแรงของหายนะเกี่ยวข้องกับเวลาในการเป่าแตรหรือเปล่า?”“ไม่แน่ใจ แต่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันบ้าง” จี้เนี่ยนครุ่นคิด “ยังไงสิ่งนี้ก็ชั่วร้ายมาก สรุปแล้ว มันเหมือนกับเครื่องเตือนภัยพิบัติ คนที่ก่อให้เกิดหายนะจริงๆ อาจไม่ใช่คนที่เป่ามัน……มันเป็นเพียงเครื่องมือของโชคชะตา บางทีต้นตอที่แท้จริงของหายนะอาจถูกฝังไว้ที่อื่นแล้ว”หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด“สถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง? เทพต้าเซี่ยมาหรือยัง?” จี้เนี่ยนถามหลินชีเยี่ยเล่าสถานการณ์โดยย่อให้ฟัง จี้เนี่ยนขมวดคิ้ว “จั่วชิงทำวิทยุสื่อสารพัง?”“ใช่” หลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างเสียดาย หยิบวิทยุสื่อสารแบบพิกเซลของตัวเองออกมาจากอก “ไม่งั้นตอนนี้เราคงติดต่อพวกเขาได้ ถามว่าพวกเขาวางแผนจะทำอะไร……”“เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว”เป๊าะ!จี้เนี่ยนยกมือขึ้น ก่อนจะดีดนิ้วกลางอากาศ“เรียบร้อยแล้ว” จี้เนี่ยนตบมือเบาๆ พูด
