งของซือเสี่ยวหนาน คีบยาสองเม็ดที่ห่อหุ้มด้วย [ผ้าไร้พันธะ] ออกมา“โลกิ!” ซือเสี่ยวหนานตะโกนด้วยความโกรธ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ “แกคิดว่าตัวเองบรรลุเทพสูงสุดแล้วจะสามารถควบคุมทุกอย่างได้เหรอ? แกไม่มีวันชนะต้าเซี่ยได้หรอก!”โลกิจับยาเม็ดสองเม็ด เดินขึ้นบันไดอย่างไม่รีบร้อน นั่งลงบนบัลลังก์สูงตระหง่าน แล้วหัวเราะเบาๆ พูดว่า“เสี่ยวหนานที่รัก เจ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้หรือ? ช่างเถอะ……รอให้ข้าบรรลุเทพสูงสุด ข้าจะให้เจ้าได้เห็นกับตาว่าต้าเซี่ยจะถูกข้านำไปสู่ความพินาศทีละก้าวอย่างไร……”โลกิอ้าปาก กลืนยาสองเม็ดนั้นเข้าไปในท้อง จากนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลงซือเสี่ยวหนานถูกอสรพิษนับหมื่นรัดไว้ ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและไร้จำนนสิบวินาที… ยี่สิบวินาที… สามสิบวินาที…เสื้อคลุมอันงดงามของโลกิเปล่งประกายภายใต้แสงสีคริสตัลของโบสถ์ที่ส่องมาตกกระทบ เวลาผ่านไปทีละน้อยร่างกายของเขาก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้นเมื่อถึงเวลาที่ยาของซือเสี่ยวหนานควรจะออกฤทธิ์ โลกิก็ยังไม่รู้สึกถึงผลใดๆเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย…‘อาจเป็นไปได้ว่ายาเม็ดนี้ออกฤทธิ์ช้ากว่าปกติในร่างกายของเทพ?’สี่สิบวินาที ห้าสิบวินาที…เมื่อเวลาใกล้จะครบหนึ่งนาทีก็ยังไม่มีผลอะไรเกิดขึ้นโลกิลืมตาขึ้นทันที ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก‘ไม่… ไม่มีทาง……เมื่อครู่เสี่ยวหนานก็กินไปแล้ว ไม่เพียงแค่ไม่เป็นพิษ แต่ยังทำให้ระด
