ู่บนสะพานสายรุ้ง แสงสีเขียวสายหนึ่งและรถม้าคันหนึ่งลงมาจอดข้างๆ เขาพร้อมกัน“ผู้บัญชาการจั่ว พวกคุณได้พบต้าเซิ่งหรือยังครับ?” หลินชีเยี่ยเอ่ยถาม“พบแล้ว” จั่วชิงพยักหน้าตอบ “เมื่อคืน หากไม่ใช่เพราะท่านต้าเซิ่งลงมาอย่างกะทันหัน สังหารเหล่าเทพโอลิมปัสจนไม่ทันตั้งตัว ป่านนี้พวกเราคงไม่มีทางได้เปรียบ… พอได้ยินว่าพวกเรามาช่วยนาย เขาก็รีบมาทันที หยางเจี่ยนก็เช่นกัน”“งั้นครั้งนี้ต้าเซี่ยส่งเทพมาแค่สององค์เท่านั้นเหรอครับ?”“ยังมี……”“ยังมีข้าด้วย”ด้านหลังของหลินชีเยี่ย ในความว่างเปล่า มีมือขาวงามคู่หนึ่งยื่นออกมา แล้วฉีกพื้นที่ว่างออกเป็นรอยแยกอย่างง่ายดาย หญิงงามในชุดเทพสีม่วงดิ้นทองค่อยๆ เดินออกมาจากรอยแยกนั้น“เป็นพระนางเหรอ?” เมื่อเห็นร่างคุ้นตานี้ หลินชีเยี่ยก็เอ่ยอย่างประหลาดใจคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ยไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นซีหวังหมู่ ผู้ที่หลินชีเยี่ยเคยพบหน้าหลายครั้งในเทือกเขาคุนหลุนซีหวังหมู่พยักหน้า สายตากวาดมองไปยังวิหารเทพแอสการ์ดที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไป ดวงตางามหรี่ลงเล็กน้อย……“พวกเขามาแล้ว” เธอเอ่ยเบาๆ“มากี่คน?” จั่วชิงถาม“ในรัศมีสามร้อยลี้ มีเทพหลักสามองค์เทพรองแปดองค์และยังมีเทพเจ้าอื่นๆ กำลังทยอยมาอีกเรื่อยๆ รวมแล้วอย่างน้อยสามสิบองค์”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบสนองสะพานสายรุ้งกลับมาทำงานอย่างกะทันหัน ยอดมนุษย์หลายคนมาถึงแอสการ์ดพร้อมกัน รวมถึงซุนหงอคงหยางเจี
