ู่หน้าบัลลังก์ ใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะได้สติ แล้วพุ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการสวมกอดบรากี“บรากี! น้องชายของข้า! เจ้ายังมีชีวิตอยู่!? ร้อยปีที่ผ่านมาเจ้าหายไปไหน? ไฉนเจ้ายังมีชีวิตอยู่แต่ไม่กลับมา?”บรากีขมวดคิ้ว ถอยหลังไปครึ่งก้าว หลบการสวมกอดของธอร์ธอร์ยืนตะลึงงันดวงตาของบรากีที่เจือด้วยสีแดง จ้องมองไปที่ธอร์อย่างเอาเป็นเอาตาย เขาเสียงต่ำว่า“……ข้าไม่ใช่น้องชายของเจ้า”“บรากี เจ้าเป็นอะไร……” ธอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ยกมือขวาขึ้นโดยไม่รู้ตัว แตะไปที่ไหล่ของบรากี“ร้อยปีก่อน หากมิใช่เพราะเจ้าใช้ประโยชน์จากความใจดีของอิดุนน์ กักขังนางไว้ในสวนลับนิรันดร์ บังคับเอาผลไม้ไปเกือบทั้งหมด นางจะต้องตายหรือ?” บรากีปัดมือของธอร์ออก พูดเสียงเย็น “ในสายตาของเจ้า ไม่เคยมีน้องชายอย่างข้าอยู่เลย……เจ้าสนใจแต่แอสการ์ดของเจ้า! หากยามนั้นเจ้าคิดถึงข้ากับอิดุนน์สักนิด เหลือผลไม้ไว้อีกสักหน่อย……พวกเราจะต้องมาถึงจุดนี้หรือ?!”เสียงของบรากียิ่งทวีความโกรธเกรี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็กลายเป็นเสียงคำรามในอดีต เขาไม่รู้ว่าอิดุนน์ตายไปแล้ว และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น แต่หลังจากได้เห็นกับตาตัวเองถึงอดีตที่เอิร์ดสร้างขึ้นมาใหม่ เขาก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว……รวมถึงภาพที่ธอร์ขอผลไม้แห่งความเยาว์วัยจากอิดุนน์เมื่อสืบสาวราวเรื่อง คนที่บีบบังคับให้เขาและอิดุนน์ต้องมาถึงจุดนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่ชายของเขาเอง…
