อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ในดวงตาที่สดใสมีแววสมน้ำหน้ามองเซียวเหยียน นางถึงกับรู้สึกว่าท่าทางที่ใหญ่โตและหยาบกระด้างของชายหนุ่มร่างกำยำดูหล่อเหลาขึ้นมาหลายส่วน
“เจ้าอยากจะใช้อาวุธอะไรก็ได้” ชายหนุ่มร่างกำยำสีหน้าจริงจัง ชี้ไปยังชั้นวางอาวุธข้างๆ
เซียวเหยียนรู้สึกจนใจอยู่บ้าง แต่สำหรับเจ้าหนุ่มคนนี้กลับไม่ได้โกรธเคือง ท้ายที่สุดแล้วการจริงจังไม่ใช่เรื่องเลวร้าย เขาเดินไปที่ชั้นวางอาวุธอย่างสบายๆ แล้วชักกระบี่เล่มหนึ่งออกมา
“ใช้กระบี่รึ?” ชายหนุ่มร่างกำยำพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลงมือก่อนเถอะ” เขาก็ชักกระบี่ที่อยู่ข้างหลังออกมา ในแววตาปรากฏความจริงจังของนักกระบี่
“ท่านก่อนเถอะขอรับ”
“หากข้าลงมือก่อน เจ้าเกรงว่าจะไม่มีโอกาส” ชายหนุ่มร่างกำยำกล่าวทีละคำ
“…ก็ได้ขอรับ” เซียวเหยียนถอนหายใจ ตวัดข้อมือเป็นประกายกระบี่
เพลงกระบี่…หิมะโปรย
“หืม?” ทันใดนั้นเบื้องหน้ามู่เฟยเสวี่ยก็ดูเหมือนจะมีเกล็ดหิมะลอยผ่าน มีความรู้สึกเย็นเยียบเข้ากระทบกาย นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น: “เพิ่งจะฤดูใบไม้ร่วง ทำไมถึงมีหิมะตกแล้ว?”
หิมะตกลงมาแล้วรึ?
ยังไม่ตก…
แต่ในสายตาของทุกคน กลับดูเหมือนว่าหิมะกำลังโปรยปรายลงมาอย่างกะทันหัน
หิมะน
