ุณสวัสดิ์ หลี่อี้เฟย ผมทรงโมฮอว์กของเจ้าวันนี้เจ๋งมาก”“อาจู วันนี้เอาเสื้อผ้าไปซักเยอะอีกแล้วหรือ? มานี่สิ ข้าช่วยถือให้สองตัวนะ!”“อรุณสวัสดิ์ ติกิคิง~ อยากฟังบทกวีที่ข้าเพิ่งแต่งหรือไม่?”“……”เมื่อเสียงของบรากีค่อยๆ เงียบหายไป ชั่วขณะต่อมา แรคคูนน้อยก็ค่อยๆ เปิดประตูเดินเข้าห้องอย่างระมัดระวังเขารีบปิดประตู หยิบจดหมายทั้งหมดออกจากกล่องจดหมายยกเว้นของวันนี้ ยัดใส่เป้ใบใหญ่ที่สะพายอยู่ด้านหลัง ทำความสะอาดห้องอย่างรวดเร็ว แล้วก็เปิดประตูเตรียมจะออกไปในตอนนั้น มีร่างหนึ่งเกือบจะชนเข้ากับเขาแรคคูนน้อยโซเซถอยหลังไปสองก้าว เงยหน้ามองไปข้างหน้า พบว่าเป็นชายชราสวมชุดขาว มีแสงศักดิ์สิทธิ์ล้อมรอบร่าง เขาก้มมองแรคคูนน้อยที่อยู่แทบเท้า ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสารและเมตตา“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”“……โอ๊ย ตกใจหมด ที่แท้ก็คุณลุงเครื่องเล่นเทป… นึกว่าโดนจับได้ซะแล้ว” แรคคูนน้อยถอนหายใจอย่างโล่งอกยกมือตบอกตัวเอง “คุณลุงครับ อาหารเช้าอยู่ในห้องตรงข้าม เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวา ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?”“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”เยลันเดเอ่ยอย่างเนิบช้า แล้วหมุนตัวเดินไปตามระเบียงทางเดินจนสุดทาง เลี้ยวขวาแล้วหายลับไป“อรุณสวัสดิ์ ท่านลุงเยลันเด”บรากีที่กำลังถือดื่มโจ๊กอยู่ เห็นเยลันเดเดินเข้ามา จึงทักทายด้วยรอยยิ้มส่วนกิลกาเมชที่อยู่ข้างๆ เพียงแค่เหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย แล้วก้มหน้ากินต่อเยลันเดนั่งลงที่โต๊ะ
