ณะที่ทั้งสองคนกำลังตกตะลึง สกัลด์ก็วิ่งเข้ามาอย่างร่าเริง กอดแขนของหญิงสาวชุดม่วงพลางส่ายหัวไปมาพูดว่า “พี่หญิง! พวกเราจับผู้บุกรุกพวกนี้มาได้แล้ว!”เวอร์ดานดิก้มมองสกัลด์ ดวงตาคมกริบปรากฏแววอ่อนโยนขึ้นมา เธอลูบผมของอีกฝ่าย “ตอนนี้พี่หญิงมีธุระสำคัญต้องทำ สกัลด์ไปเล่นข้างๆ ก่อนนะ ได้ไหม?”“เจ้าค่ะ”สกัลด์พยักหน้าอย่างว่าง่าย กระโดดโลดเต้นมุ่งหน้าไปยังป่าที่อยู่ไกลออกไปวิ่งไปครึ่งทาง เธอราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเข้าไปใกล้หลินชีเยี่ย ดวงตาสีดำสนิทเป็นประกายจ้องมองเขา“พี่ชาย ข้าอยากเล่นกับน้องน่ารักที่พันผ้าพันแผลทั้งตัวผู้นั้น!”หลินชีเยี่ยชะงักไป เขาดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แสดงสีหน้าประหลาดแล้ววาดวงเวทย์อัญเชิญขึ้นมาตรงหน้าแสงสว่างวาบขึ้น มู่มู่ยืนอยู่ตรงกลางวงเวทย์อย่างอยากรู้อยากเห็น เอียงคอมองไปรอบๆหลินชีเยี่ยชี้ไปที่มู่มู่ “ที่เธอพูดถึง คือมันใช่ไหม?”“ใช่! มันนั่นแหละ!” ทันทีที่สกัลด์เห็นมู่มู่ ดวงตาของเธอก็เริ่มเปล่งประกาย มองไปที่หลินชีเยี่ยแล้วพูดอย่างวิงวอน “พี่ชาย ขอให้ข้าเล่นกับมันสักพักเถอะนะ!”หลินชีเยี่ย “……”“สกัลด์!” เวอร์ดานดิจ้องสกัลด์ตาเขียว ทำให้อีกฝ่ายก้มหน้าลงอย่างน้อยใจทันที“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร มู่มู่ไปเล่นกับ… เอ่อ… พี่สาวคนนี้สักพักนะ” หลินชีเยี่ยเห็นดังนั้นจึงรีบยื่นมือไปอุ้มมู่มู่ที่กำลังมีสีหน้างุนงง แล้วยัดใส่อ้อมกอดของสกัลด์
