ดใหญ่มหึมา หลินชีเยี่ยมองไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นไม้ยักษ์สีน้ำตาลแข็งแรงที่ต้องใช้คนสองถึงสามสิบคนโอบรอบ ใบไม้สีเข้มหนาทึบราวกับก้อนเมฆปกคลุมท้องฟ้า ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่ ทัศนวิสัยในป่าทึบก็ยิ่งลดลงอย่างรวดเร็วในที่สุด หลินชีเยี่ยก็เห็นร่างหลายร่างที่กำลังต่อสู้กันตัวแทนเทพเจ้าสามคนเคลื่อนที่ไปมาในป่าด้วยความเร็วที่น่าตกใจราวกับภูตผี ผลัดกันโจมตีร่างตรงกลางจากทุกทิศทางซือเสี่ยวหนานยืนโงนเงนอยู่บนแอ่งเลือด ผิวหนังที่เผยออกมาสู่อากาศมีรอยไหม้เป็นสีดำจางๆ ราวกับถูกฟ้าผ่าบาดแผลที่เหลือแตกต่างกันไป บางแผลเป็นรอยบาดจากของมีคม บางแผลเป็นรอยฉีกขาดจากสัตว์ร้าย ใบหน้าของเธอซีดขาว ดูเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อเมื่อเห็นภาพนี้ การโจมตีของร่างทั้งสามก็ยิ่งรุนแรงขึ้นชายคนหนึ่งที่ห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อคลุมยาวสีน้ำตาล ร่างกายสั่นไหวแล้วลอยขึ้นจากพื้น ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นหมียักษ์สูงกว่าร้อยเมตร ส่วนหัวโผล่พ้นกลุ่มใบไม้หนาทึบ จากนั้นอุ้งเท้าสีขาวมหึมาที่แผ่ความเย็นยะเยือกน่าสะพรึงกลัว ก็ฟาดลงมาที่ศีรษะของซือเสี่ยวหนาน ราวกับภูเขาถล่ม คนหลังกัดฟันแน่น รอบตัวเธอปรากฏเส้นด้ายสีดำหลายเส้นอย่างรวดเร็ว ถักทอเป็น ‘กลลวง’ ในพริบตาเธอก็ปรากฏตัวห่างออกไปร้อยเมตร หลบหลีกการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนั้นได้“แค่ก แค่ก แค่ก……” ซือเสี่ยวหนานที่รอดพ้นความตายมาได้ ไม่ได้แสดงสีหน้ายินดี แต่กลับไอออกมาอย่างรุนแรง“ยอมแพ้เถอะ ซือ
