นพื้นหินหยาบๆ แม้กระทั่งเกิดน้ำค้างแข็งสีขาว“ฮึ่ก!”เสียงหายใจหนักหน่วงดังมาจากด้านบนของทางเดิน อุณหภูมิรอบๆ ลดลงอีกเล็กน้อยชายอ่อนแอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสีดำอมม่วงตัวหนึ่ง ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นกลมที่ลอยอยู่กลางอากาศเหนือกำแพงสูง ศีรษะอันน่าสะพรึงกลัวขนาดครึ่งสนามฟุตบอลยื่นออกมาจากแท่นกลม ขนที่แหลมราวกับเข็มเหล็กกำลังส่ายไปมาเป็นจังหวะตามเสียงหายใจที่ดัง เหมือนเสียงเป่าของเครื่องสูบลมนั่นคืออสูรหมาป่าผู้พิทักษ์แห่งห้วงลึก ลูกของโลกิ อสูรหมาป่า เฟนริร์ แม้ว่ามันจะโผล่ออกมาจากแท่นกลมเพียงครึ่งหัว เงาของมันก็ปกคลุมทั่วทั้งระเบียงทางเดินแล้ว ดวงตาสีแดงฉานขนาดมหึมาจ้องมองชายอ่อนแอตาไม่กะพริบ ม่านตาหดเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามจดจำบางสิ่งชายอ่อนแอเผชิญหน้ากับหมาป่ายักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ แต่กลับไม่ตื่นตระหนก เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือออกไปลูบขนไม่กี่เส้นที่โผล่ออกมาของเฟนริร์ภายใต้แสงไฟสีเขียวหม่น ใบหน้าซีดเซียวอ่อนแอสั่นไหวเล็กน้อย แล้วกลับกลายเป็นใบหน้าของโลกิเมื่อเห็นภาพนี้ เฟนริร์ก็เงยหน้าขึ้นทันที สูดดมฝ่ามือที่ยื่นเข้ามาอย่างละเอียด ความเป็นศัตรูในดวงตาจางหายไปอย่างรวดเร็ว แถมยังเอาหน้าเข้าไปหาฝ่ามือนั้นด้วยท่าทางเพลิดเพลินมือของชายอ่อนแอลูบคลำหมาป่าเฟนริร์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังเดินลึกเข้าไปในคุกใต้ดินภายใต้แสงไฟสีเขียวหม่น ใบหน้าของชายคนนั้นเป
