ดล้อม ฉันหนีออกไปไม่ได้ ได้แต่หนีวนเวียนไปมาในแต่ละเขตเทพเจ้า จนกระทั่งเมื่อครู่บังเอิญมาเจอนายที่ลานปาฏิหาริย์พอดี……นายอย่าตกใจไป ฉันแค่ยืมร่างของนายเป็นที่ซ่อนตัวชั่วคราว เพื่อฟื้นฟูพละกำลังสักหน่อย เดี๋ยวพอนายเดินไปถึงหัวมุมที่สองข้างหน้า ฉันก็จะกระโดดลงแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์จากตรงนั้น จะไม่ทำให้นายเดือดร้อนหรอก”หลินชีเยี่ยเร่งฝีเท้าพลางถามเสียงต่ำ “กระโดดลงแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์? คุณแน่ใจเหรอว่าจะหนีการไล่ล่าของพวกเขาได้แบบนั้น?”“……ไม่แน่นอน แต่ฉันก็ต้องลองดู”พูดจบ หมายเลข 27 ก็ไม่พูดอะไรอีก ดูเหมือนจะทุ่มเทพลังทั้งหมดในการกดข่มอาการบาดเจ็บ เหลือเพียงเสียงหายใจหนักๆ ดังก้องอยู่ข้างหูหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยเดินตามทิศทางที่หมายเลข 27 บอก ผ่านถนนสองสายติดต่อกัน รู้สึกถึงพลังเทวะที่ค่อยๆ ไล่ตามมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เหงื่อเริ่มผุดซึมที่ขมับในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่อาจใช้พลังบินข้ามพื้นที่นี้ไปอย่างไม่ระมัดระวัง และก็ไม่อาจวิ่งเต็มความเร็วได้ เพราะในสายตาของเหล่าเทพเจ้าที่กระจายตัวค้นหาอยู่นั้น มันก็เหมือนกับการแสดงตัวโจ่งแจ้งว่าตัวเองมีพิรุธ จะยิ่งดึงดูดความสนใจของพวกเขาเร็วขึ้นเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น ในแง่ของความเร็ว หลินชีเยี่ยไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถฝ่าวงล้อมของกองกำลังนอร์สได้ เขาต้องแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อป้องกันไม่ให้กองกำลังนอร์สเหล่านั้นจับพิรุธได้แต่น่าเสี
