นที่สุด แมลงก้อนเนื้อเล็กๆ หลายตัวก็ปรากฏในขอบเขตการรับรู้ของเขา‘หมายเลข 22……ไอ้หมอนี่ไม่ยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ จริงๆ’หลินชีเยี่ยแค่นเสียงในใจเขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว เดินต่อไปตามถนนสายหลักนี้ มือล้วงกระเป๋า บางครั้งก็เลี้ยว บางครั้งก็หยุด บางครั้งก็มองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น ราวกับเป็นนักท่องเที่ยวที่ไร้จุดหมายจริงๆ“เขาแค่เดินเล่นจริงๆ เหรอ?” หมายเลข 22 ที่มองเห็นภาพนี้อย่างชัดเจนผ่านแมลงก้อนเนื้อเล็กๆ เหล่านั้นคิดอย่างสงสัยเขาไม่รู้แน่นอนว่าในสมองของหลินชีเยี่ยนั้น ทุกถนนที่เดินผ่านตอนนี้กำลังถูกเปรียบเทียบและซ้อนทับกับแผนที่ในความทรงจำก่อนหน้านี้เขากำลังวางแผนเส้นทางการปฏิบัติการจากวิหารของธอร์ มาถึงลานปาฏิหาริย์ แล้วต่อไปยังสะพานรุ้งในความคิดของเขา เขาจินตนาการถึงวิธีที่จะได้รับดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งสายรุ้ง แล้วจะวิ่งไปยังสะพานสายรุ้งจากทุกมุมของแอสการ์ดได้อย่างรวดเร็วที่สุดได้อย่างไร อาจจะเจอศัตรูที่ไหนบ้าง ภูมิประเทศแบบไหนที่อาจจะเป็นประโยชน์กับตัวเอง และที่ไหนเป็นทางตันแม้ว่าเขายังไม่มีแผนการที่ชัดเจนในการได้มาซึ่งดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งสายรุ้ง ไม่ว่าจะเป็นการขโมย การหลอกลวงหรือการปล้น……สุดท้ายแล้วเขาต้องเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดยังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง เขาจำเป็นต้องหาคุกใต้ดินที่จี้เนี่ยนอยู่ให้เจอหลินชีเยี่ยเดินผ่านสองถนนติดต่อกัน แล้วหยุดช้าๆ ที่หน้าวิหารมื
