ที่เงียบสงัดผ่านไปนาน ดวงตาเรียวยาวของโลกิจึงเลื่อนจากขวดยาในมือไปยังซือเสี่ยวหนานที่อยู่ด้านล่าง“ธอร์และคนอื่นๆ กลับมาแล้วหรือ?” เขาเอ่ยปากเรียบๆ“ยังไม่กลับมาเลย”“น่าสนใจจริงๆ” โลกิยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หรี่ตามองซือเสี่ยวหนาน “ข้าบอกให้เจ้าหาทางพาพวกเขาออกไปจากแอสการ์ดและเจ้าก็ทำได้จริงๆเสี่ยวหนานที่รัก เจ้าทำได้อย่างไรกัน?”ซือเสี่ยวหนานมีสีหน้าสงบนิ่ง “ฉันใช้ข่าวลือที่ไม่รู้ที่มาหลอกให้พวกเขาออกไปตามหาสมบัติของวีรกษัตริย์”“สมบัติของวีรกษัตริย์?” โลกิเอ่ยอย่างประหลาดใจครู่หนึ่งต่อมา เขาก็ยักไหล่แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ช่างเถอะ คลังสมบัติของกิลกาเมชไม่มีทางควบคุมได้ถ้าไม่มีกฎเกณฑ์จอมราชัน ถึงแม้พวกเขาจะโชคดีเจอจริงๆ ก็ไม่สามารถนำกลับมาแอสการ์ดได้”เมื่อได้ยินประโยคนั้น ดวงตาของซือเสี่ยวหนานก็หรี่ลงเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็นนิ้วของโลกิเคาะพนักแขนเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม“ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ พวกเขายังกล้าออกจากแอสการ์ดไปนานขนาดนี้……รนหาที่ตายจริงๆ”โลกิค่อยๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์ เดินลงบันได ก้าวเข้าไปหาซือเสี่ยวหนานทีละก้าวแล้วหยุดลงตรงหน้าเธอเขายื่นมือออกไปลูบผมสีดำที่ข้างหูของซือเสี่ยวหนานเบาๆ ดวงตาเรียวยาวของเขาหรี่ลง ดูเหมือนกำลังยิ้ม แต่กลับแผ่รังสีอันตรายออกมาราวกับงูพิษ“ด้วยยาอมตะที่เจ้าตัวน้อยของเราพกกลับมา ข้าจะสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับเทพสูงสุดและควบคุมแอสการ์ด
