สวมไว้ที่คอ รัศมีแสงอ่อนโยนแผ่ออกมาจากเครื่องราง ค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสของเขา“วัตถุศักดิ์สิทธิ์ เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด!” หมายเลข 22 แสดงสีหน้ายินดีอย่างบ้าคลั่ง เขาใช้มือซ้ายคว้าโซ่เงินเส้นหนึ่ง มือขวาจับดาบวิเศษที่ติดอยู่ในซอกหิน กำลังจะมองหาอะไรอีก สายตาก็เหลือบไปเห็นคทาอาญาสิทธิ์ที่จมอยู่ในเนินทรายเกือบสองในสามส่วนไม่ไกลนักหมายเลข 22 ไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินโซเซไปสองก้าวแล้วพยายามสุดแรงเกิดดึง คทาอาญาสิทธิ์ขึ้นมาจากทรายเนื่องจากบาดเจ็บสาหัส ทำให้ขาทั้งสองข้างไม่มั่นคง เขาเซล้มลงบนเนินทราย กลิ้งลงไปเหมือนกระสอบไปหลายสิบเมตร แม้มือข้างหนึ่งจะขาดไปแล้ว แต่เขาก็ยังใช้ข้อศอกกอดคทาอาญาสิทธิ์ไว้แน่นราวกับมันคือชีวิตของเขาในที่สุด ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลก็หยุดกลิ้งในทะเลทรายหมายเลข 22 ก้มมองดูคทาอาญาสิทธิ์สีทองและดาบวิเศษในอ้อมแขนของตัวเอง มุมปากยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายก็ล้มลงบนพื้นทรายแล้วหัวเราะบ้าคลั่งเหมือนคนเสียสติหลังจากหัวเราะเป็นเวลาหนึ่งนาทีเต็ม เขาก็เหมือนจะเหนื่อยล้า ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากพื้นทรายอย่างโซเซใช้มือข้างเดียวกอดคทาอาญาสิทธิ์ไว้ ใช้โซ่เงินคล้องดาบวิเศษไว้ที่หลัง สายตากวาดมองวัตถุศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภแต่ไม่นาน เขาก็ส่ายหน้า ใช้สติข่มความโลภนั้นลงไปด้วยสภาพของเขาตอนนี้ ไม่มีทางที่จะแบกวัตถุศักดิ์สิทธิ์ไปได้มากมาย
