กีจะลากอย่างไรก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย“เฮ้! ท่านจะไม่ไปจริงๆ หรือ?” บรากีขมวดคิ้ว“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”“ที่นี่อันตรายมาก!”“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”“……บ้าไปอีกคน บ้าไปอีกคน! โรงพยาบาลบ้านี่มีแค่ข้าผู้เดียวที่ปกติจริงๆ!” บรากีบ่นพึมพำโครม!อีกตึกหนึ่งถูกพลังเทวะบดขยี้จนแหลกละเอียดกิลกาเมชตกลงมากระแทกพื้นราวกับลูกปืนใหญ่ เสื้อผ้าของเขาเปื้อนเลือดสีแดงฉานขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น ซุนหงอคงก็ตามลงมาทันที เหยียบลงบนหน้าอกของเขาด้วยเท้าข้างหนึ่ง พื้นดินสั่นสะเทือนจนแตกร้าวเป็นใยแมงมุมหนาแน่น[ซุนหงอคงความคืบหน้าในการรักษา: 99%]แถบความคืบหน้าในความว่างเปล่าเลื่อนไปอีกหนึ่งช่องเล็กๆพลังเทวะหมดลง ฝุ่นควันค่อยๆ จางหายไป กิลกาเมชที่บาดเจ็บสาหัสในที่สุดก็กลับสู่ความสงบดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของเขาจ้องมองขึ้นไปด้านบนอย่างเลื่อนลอย ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาวูบผ่านในสมองอย่างรวดเร็วนั่นคือความทรงจำที่สับสนวุ่นวายที่เทพแห่งดวงจันทร์นันนาปลูกฝังไว้ในสมองของเขาพร้อมกับการฟื้นคืนร่างกายของกิลกาเมชในโลกภายนอก ความทรงจำนี้ทับซ้อนกับกิลกาเมชในโรงพยาบาลจิตเวช ในช่วงเวลาที่สับสน เขาอ่านเหตุผลและผลลัพธ์ของเหตุการณ์จากความทรงจำของร่างกาย“นี่คือ……” เขาพึมพำ“ตื่นแล้วหรือ?” ซุนหงอคงปล่อยเท้าและถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกิลกาเมชไม่ได้ตอบ กำลังย่อยข้อมูลในสมอง ผ่านไปนานกว่าจะได้สติ ใบหน้าซีด
