! เงาจำแลงหลายสายปรากฏขึ้นรอบกาย เขาสวมมงกุฎทองคำประดับขนนกฟีนิกซ์สีม่วง สวมเกราะทองคำและคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีทองแดงคล้ายจีวรที่พลิ้วไหวตามสายลมความมุ่งมั่นในการต่อสู้ผสมผสานกับพลังเทวะอันบ้าคลั่ง กระเพื่อมอยู่ภายในโรงพยาบาล ดวงตาสีทองเจิดจ้าของเขาเปล่งประกายแห่งความดื้อรั้นอย่างเฉียบคมเมื่อเทียบกับความเงียบสงบลึกล้ำตอนที่เพิ่งออกจากห้องผู้ป่วย ตอนนี้เขาดูเหมือนคนละคนไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เขาฉีกจีวรผืนสุดท้ายออก เขาก็ไม่ใช่ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วที่ถูกพันธนาการด้วยจีวรพระอีกต่อไป……ตอนนี้เขาคือฉีเทียนต้าเซิ่งแห่งต้าเซี่ย!พร้อมกับพลังเทวะสีทองที่พลุ่งพล่าน รอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขากิลกาเมชพูดขึ้นอย่างกะทันหัน เขามองไปที่เงาด้านหลังของซุนหงอคงแล้วกล่าวว่า “ที่นี่ข้าชนะเจ้าไม่ได้ เพราะเจ้าฟื้นตัวเร็วกว่าข้า รอให้ข้าหายดีออกจากโรงพยาบาล แล้ว เราไปประลองกันข้างนอกอีกสักตั้ง!”ซุนหงอคงหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าพูดว่า“ได้ ข้าจะรอ” สิ้นเสัยง ซุนหงอคงก็ก้าวเท้าเข้าไปในรอยแยกทันที!ร่างของเขาหายไปจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าอย่างสิ้นเชิง……โลกภายนอกอินันนามองดูชาวเมืองอูที่พลิกตัวไปมาด้านล่าง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยโทสะ!“พวกมนุษย์ธรรมดา ช่างน่าตายจริงๆ!”เธอยกหอกในมือขึ้นแล้วขว้างออกไปอย่างแรง พลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวไหลวนรอบปลายหอก ราวกับอุกกาบาตที่จะทำลายล้างโลก พุ่งเข้
