เส้นผมสีดำพลิ้วไหว ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าหมายเลข 22 ตกลงมากระแทกพื้นทรายเหมือนศพ ดวงตาที่พร่ามัวลืมขึ้นอย่างยากลำบาก มองหญิงชุดขาวที่ถือคทาอาญาสิทธิ์เดินออกมาจากกลุ่มผมสีดำ ในความพร่าเลือนนั้น ร่างของเธอซ้อนทับกับเทพีผู้งดงามในความทรงจำหมายเลข 22 ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ความอับอายไร้ที่สิ้นสุดท่วมท้นอก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้นราวกับจะพ่นไฟออกมา“เทพเจ้า… เทพเจ้า! เทพเจ้าอีกแล้ว!”“พวกเทพบ้านี่!”“รอดูเถอะพวกแก… หากฉันไม่ตาย สักวันหนึ่งฉันจะให้พวกแกรู้ว่า… การเป็นหมามันเป็นยังไง!”เสียงสาปแช่งของหมายเลข 22 จมหายไปในสายลมที่พัดกระหน่ำ เขากัดฟันแน่น นิ้วที่เหลือเพียงห้านิ้วจิกลงบนพื้นทราย ลากร่างที่แข็งทื่อ เหมือนหนอน ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทางที่ห่างจากสนามรบบนท้องฟ้า สีชมพูบนแก้มของเทพีชุดขาวค่อยๆ จางหายไป เธอเลียริมฝีปากสีแดงสด หันไปมองเรือพระจันทร์เสี้ยวชายชรายืนอยู่ใต้ท้องฟ้ามืดสลัว มือเหี่ยวย่นกำลังกุมหัวใจที่ร้อนระอุ ค่อยๆ ดึงออกมาจากร่างของบีฟิตบีฟิตเบิกตาโพลง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงสองครั้ง แล้วก็หยุดหายใจอย่างรวดเร็ว ร่างไร้วิญญาณถูกแขวนไว้ที่ด้านหน้าของเรือพระจันทร์เสี้ยว ลอยละล่องไปตามสายลม“เครื่องสังเวยที่สมบูรณ์แบบ” ชายชรากล่าวพลางถือหัวใจที่ยังเต้นอยู่ พิจารณาอย่างละเอียดเป็นเวลานาน แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเขาโยนหัวใจในมือขึ้นไป มันกลายเป็นเส้นเลือดลอยกระจายไ
