ัวแทนหนึ่งในสองคนนั้น เมื่อเห็นว่าการโจมตีครั้งนี้ไม่สามารถปลิดชีพคราวเดอร์ได้ เขาก็ขมวดคิ้ว จากนั้นแสงสีเขียวมรกตรอบตัวก็สว่างวาบขึ้น ถาโถมเข้าใส่คราวเดอร์ราวกับคลื่นสึนามิ“พวกนายบ้าไปแล้วเหรอ?!” คราวเดอร์ตะโกนด้วยความโกรธ“บ้า? ฉันว่าคนที่บ้าคือพวกนายต่างหาก” ตัวแทนคนนั้นหัวเราะเยาะ “กล้าคิดจะใช้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ไม่กี่ชิ้นไปสังหารเทพเจ้า? พวกนายคิดว่าเทพเจ้ากินเจหรือไง? ตอนนี้จอกศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถทำให้ทุกความปรารถนาเป็นจริงได้อยู่ตรงหน้าแล้ว แค่ฆ่าพวกนายให้หมด ก็จะสามารถขอพรให้ลบรอยประทับของเทพเจ้าในร่างกายพวกเราได้……ถ้ามีโอกาสรอดชีวิต ใครจะอยากเสี่ยงไปต่อกรกับเทพเจ้าล่ะ?”พรวด! พรวด!เลือดพุ่งกระเซ็นสองสาย ตัวแทนอีกสองคนถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว หน้าอกถูกเจาะทะลุในชั่วพริบตาพวกเขากุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด หันไปมองสองคนทรยศที่อยู่ด้านหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นแต่เมื่อชีวิตค่อยๆ ดับลง ความโกรธนั้นก็เปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดในที่สุด“คราวเดอร์……” ตัวแทนที่กำลังจะตายคนหนึ่งยื่นมือออกมา ดูเหมือนจะขอให้คราวเดอร์ช่วยเขา แต่อีกฝ่ายเพียงแค่มองเขาอย่างซับซ้อนแวบหนึ่ง แล้วส่ายหัว“โทษที ฉันช่วยนายไม่ได้”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ความหวังในดวงตาของตัวแทนคนนั้นก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงความสิ้นหวังอันไร้สิ้นสุดเขาจับชายเสื้อของคราวเดอร์ แล้วหยุดหายใจไปอย่างสิ้นเชิงในบ่อโบราณแคบๆ จากเจ็ด
