เลือด……” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย พึมพำกับตัวเองเขาเลี้ยวผ่านถนนหลายสายมาถึงทางใต้ของเมือง กระโดดขึ้นไปบนหลังคาบ้านหลังหนึ่งที่ค่อนข้างสูง สายตากวาดมองเมืองโบราณที่จมอยู่ในความมืดใต้เท้า ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งในที่สุด สายตาก็หยุดนิ่งอยู่ที่กระท่อมหินหลังเตี้ยหลังหนึ่งร่างของเขาพลันหายวับไปจากที่เดิม……ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!เสียงเคาะประตูดังสนั่นเหมือนเสียงกลองดังก้องไปในความมืดโครม!ผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกจากบ้านด้วยท่อนบนเปลือยเปล่า สีหน้าบูดบึ้งเขามองหญิงชราผิวคล้ำ อ้วนท้วน ที่หนักอย่างน้อยสี่ร้อยจินตรงหน้า ทั้งน่ารำคาญและน่าโมโห!“เจ้าน่ารำคาญเกินไปแล้ว?! นางบ้านี่ อย่ามายุ่งกับข้า!”หญิงชราไม่ได้โกรธ แค่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านของเขา ส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา ทั้งเนื้อทั้งตัวสั่นไหว“เหล่าซาน มาอยู่กับข้าเถอะ ข้าเป็นบุตรของเจ้าเมือง ข้ามีเงินเยอะ หลังจากที่เรามีลูกแล้ว ก็ยังสามารถให้เขาเป็นเจ้าเมืองได้……”“เป็นเจ้าเมือง? เจ้าเมืองบ้านเจ้าสิ!” ผู้ชายคนนั้นด่า “ข้ามีเมียแล้ว! ไปให้พ้น!”“มีเมียแล้วเป็นอะไรไป? พวกเราแอบคบชู้กันได้… หากเมียเจ้ารู้ ข้าจะส่งคนไปจับตัวนาง โยนลงบ่อถวายเป็นเครื่องสังเวยให้กับเทพทั้งสามแบบนี้ พวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป”“บ้า! บ้า!!”ผู้ชายคนนั้นโกรธเกรี้ยว ยกเท้าขึ้น เตะที่หน้าอกของหญิงชรา จนเธอล้มลงกับพื้น ร่างกายกลมๆ กลิ้งไปสองรอบเหมือนลูกบอล“ข้าไม่ชอบเจ้า! ไปให้พ้น! ครั้
