“เอ๊ะ?”หลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่ในโรงเตี๊ยม และใช้พลังจิตคอยสังเกตสถานการณ์ที่จัตุรัสกลาง อุทานด้วยความประหลาดใจพลังจิตที่เขาแผ่ออกไปเพื่อรับรู้สถานการณ์ จู่ๆ ก็ขาดการเชื่อมต่อกับเขาหลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่ง แล้วรีบลุกออกจากโรงเตี๊ยม เดินขึ้นไปบนดาดฟ้าของอาคารที่อยู่ใกล้ที่สุด มองไปไกลๆเห็นเพียงเส้นสายสีทองจางๆ นับไม่ถ้วนลอยออกมาจากเท้าของตัวแทน พุ่งไปยังเจ้าเมืองที่ยืนสง่าผ่าเผยบนกำแพงเมือง“เป็นพลังจิต……” หลินชีเยี่ยมองเส้นสายสีทองเหล่านั้นแล้วพึมพำ “พลังจิตของพวกเขาถูกดูดไปเหรอ?”ในเวลาเดียวกัน บรรดาตัวแทนบนจัตุรัสก็เริ่มตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง“พลังจิตของฉันหายไปหมดแล้ว!”“ฉันก็เหมือนกัน……ฉันใช้ผนึกเทวะไม่ได้แล้ว!”“บ้าชิบ! ไอ้แก่นั่นทำอะไรของมัน?!”ในฝูงชน หมายเลข 22 มองคทาสีทองในมือของเจ้าเมืองอย่างครุ่นคิด จากนั้นก็ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ พึมพำว่า“คทา……นั่นคือ [คทาอาญาสิทธิ์] เหรอ? แย่แล้ว……”เส้นสายสีทองมากมายรวมตัวเข้าสู่ร่างของเจ้าเมือง ชายชราที่ไม่มีคลื่นพลังจิตคนนี้ เริ่มทะลวงขั้นอย่างเห็นได้ชัด!ขั้นจั่น… ขั้นฉือ… ขั้นชวน… ขั้นมหาสมุทร… ขั้นพิภพ…ขั้นอนันต์…“คทานั้นสามารถปล้นพลังจิตของคนอื่นมาเพิ่มระดับของตัวเองได้เหรอ?”หลินชีเยี่ยที่ได้เห็นเหตุการณ์นี้กับตา ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง!‘นั่นมันวัตถุศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน? ถึงกับทำได้ถึงขนาดนี้?’เส้นผมสีขาวของเจ้าเมืองลอยขึ้นทีละเส้น เข
