ข้างๆ เซียวหย่วนซานสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบกล่าวเสียงต่ำกับเซียวเหยียน
ดวงวิญญาณวีรชนของเซียวชางหลงกลับไม่โกรธ แต่เพียงแค่มองเซียวเหยียนอย่างสงบแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ กล่าว “ก็ไม่นับว่ายุติธรรมจริงๆ แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงได้ให้อัจฉริยะที่มีคุณสมบัติเข้าศาลบรรพชนสืบทอดวิญญาณ ต้องมาเจอเรื่องน้อยใจเช่นนี้ ตั้งสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณเช่นนี้?”
ตระกูลเซียวถึงแม้จะมีศาลบรรพชน มีดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษมากมาย แต่ก็ใช่ว่าบุตรหลานตระกูลเซียวทุกคนจะมีคุณสมบัติมาที่นี่สืบทอดวิญญาณได้ สายตาของบรรพบุรุษดวงวิญญาณวีรชนเหล่านี้สูงมาก
เซียวเหยียนส่ายหน้า “ไม่ทราบขอรับ”
“คือการสืบทอด”
เซียวชางหลงค่อยๆ กล่าว “สัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณข้อแรก คือเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้อัจฉริยะในตระกูลหยิ่งผยอง ไม่เห็นแก่ชีวิตของคนธรรมดาสามัญในตระกูล ถึงกับหลังจากที่ได้รับทรัพยากรของตระกูลจนทะยานขึ้นแล้ว ก็ตีตัวออกจากตระกูล ทะยานขึ้นไปอย่างอิสระ”
“ดังนั้นข้อจำกัดเช่นนี้ สำหรับอัจฉริยะแล้วอาจจะนับว่าไม่ยุติธรรม แต่ก็อย่างมากแค่เจอเรื่องน้อยใจเล็กน้อยเท่านั้น แต่ประโยชน์ที่ได้กลับคือสามารถสืบทอดตระกูลต่อไปได้ รุ่นแล้วรุ่นเล่า!”
เซียวเหยียนครุ่น
