ีเยี่ยก้มหน้าลง พึมพำประโยคสุดท้ายของกิลกาเมชอย่างละเอียด ราวกับกำลังครุ่นคิด“เหรียญดารา……นั่นคืออะไร?”“เจ้ารีบไปเถอะ” ซุนหงอคงก้าวเดินอย่างสงบไปหากิลกาเมชที่กำลังคลุ้มคลั่งหลินชีเยี่ยพยักหน้า ร่างกายสั่นไหวแล้วหายวับไปจากโรงพยาบาลซุนหงอคงยืนอยู่ในลานกลางแจ้ง มองดูกิลกาเมชด้วยสีหน้าซับซ้อน สายตากวาดมองไปรอบๆ เห็นผู้ช่วยพยาบาลที่กำลังหวาดกลัว ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นแตะที่ข้างหูกระบองทองขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ถูกเขากำไว้ในมือซุนหงอคงถือกระบองด้วยมือเดียว ใช้ขอบกระบองลากไปรอบๆ ลาน วาดวงกลมสีทองขนาดใหญ่ล้อมรอบลานทั้งหมดไว้ทันทีที่วงกลมสีทองนี้ก่อตัวขึ้น ภาพในลานก็ค่อยๆ จางหายไปจากสายตาของผู้ช่วยพยาบาล เสียงคำรามของกิลกาเมชก็หายไปด้วย ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นขนาดใหญ่ ปิดบังการมีอยู่ของลานกลางแจ้งไปอย่างสิ้นเชิง“รอข้าด้วย!” บรากี มือหนึ่งอุ้มพิณฮาร์ป อีกมือหนึ่งถือเก้าอี้พับขนาดเล็ก เดินข้ามวงกลมทองที่ซุนหงอคงวาดไว้เข้ามาในลานโดยตรงซุนหงอคงชายตามองเขาแวบหนึ่ง “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”“เจ้ามิได้อยากเฝ้ากิลกาเมชอยู่ที่นี่หรอกหรือ? ข้ามาอยู่เป็นสหายพวกท่านไงล่ะ!” บรากีโบกพิณฮาร์ปในมือพลางยิ้มกล่าวว่า “บุรุษสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากันคงน่าเบื่อ ข้าสามารถขับกวีให้พวกเจ้าฟังสักบทได้นะ”ซุนหงอคงหรี่ตามองเขา สายตาอ่อนโยนลงเล็กน้อยเขาหันหลังกลับ ถอนขนลิงออกมาเส้นหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเนรมิตเป็น
