มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีสบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง หมอกมัวแผ่คลุมทั่วแอ่งโลหิต กลิ่นคาวเลือดลอยอวลไปทั่วอากาศร่างไร้วิญญาณนับไม่ถ้วนนอนเกลื่อนกลาดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง นิ่งไม่ไหวติง ร่างกายบิดเบี้ยวอย่างน่าขนลุก ไม่รู้ว่ากระดูกหักไปกี่ท่อน เหลือเพียงลมหายใจรวยรินณ ใจกลางสนามรบที่ดูราวกับหลุมอุกกาบาต ร่างในเสื้อคลุมสีดำยืนนิ่งอยู่ สายลมอ่อนๆ พัดผ่านหมวกคลุมศีรษะขนาดใหญ่ ตัวเลข ‘04’ บนปีกหมวกแกว่งไกวตามแรงลมเบื้องหน้าเขา ยังเหลือร่างของตัวแทนอีกสามคน พวกเขาพยายามทรงตัวอย่างยากลำบาก มองไปยังหมายเลข04 ด้วยความหวาดกลัวแอ๊ด!ประตูโบราณส่งเสียงครวญคราง ห้านาทีผ่านไปแล้ว หมายเลข 03 ผลักประตูออกมาจากมหาวิหารน็อทร์-ดามเขากวาดตามองไปทั่วสนามรบที่ยับเยิน ดวงตาฉายแววเยาะหยัน เดินอย่างสงบไปยังข้างกายของหมายเลข 04แล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ“ยังเหลืออีกสามคน……พลังของเจ้าถดถอยลงแล้วนะ เฮเฟสตัส”“ข้ายังไม่ได้ลงมือจริงจัง” หมายเลข 04 เอ่ยเสียงเรียบ “พวกนี้มีพลังไม่เลวเลย หากบาดเจ็บหนักเกินไป……คงจะไม่สะดวกในการทำงานให้เรา”“นั่นสิ” หมายเลข 03 กวาดตามองไปรอบๆ “แล้วตัวแทนคนอื่นเล่า? เจ้าไม่ได้ฆ่าพวกเขาใช่หรือไม่?”“ไม่”“ก็ดี ในนี้ก็มีคนมีแววอยู่ไม่น้อย แม้พลังต่อสู้จะไม่แข็งแกร่ง แต่ในยามคับขันก็อาจเป็นประโยชน์ได้”หมายเลข 03 ก้าวเดิน ลากตัวแทนที่กำลังจะตายอีกกว่าสิบคนออกมา โยนลงบนพื้นราวกับศพเขาจับศีรษ
