ัทธาเหอหลินมองเขาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า พยักหน้าพลางกล่าวอย่างอึ้งงัน “นายสร้างบุคลิกให้ตัวเองได้ดีมาก… ดูเหมือนว่านายจะมีพรสวรรค์ในการเป็นสายลับนะ”“ขอบคุณสำหรับคำชม” หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างถ่อมตัวสายลมพัดกระโชกข้างหูหลินชีเยี่ย ขณะที่มังกรดินเพลิงบินไปด้วยความเร็วสุดขีด ข้าผ่านพื้นที่แห้งแล้งและทรุดโทรม อาคารโบราณที่ถูกทิ้งร้างผ่านสายตาของทั้งสองไป“อาคารที่นี่ดูแปลกตาดีนะ” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ“ก่อนที่หมอกจะลงมาพื้นที่แถบนี้เป็นของทวีปยุโรปทั้งหมด แตกต่างจากวัฒนธรรมของต้าเซี่ยมาก น่าเสียดายที่ตอนนี้เหลือแต่ซากปรักหักพังให้เห็น”เหอหลินยื่นมือออกมาชี้ไปยังอาคารใหญ่โตที่ตั้งตระหง่านอยู่ในหมอกหนาแล้วพูดว่า “สถานที่จัดงานชุมนุมของพวกนายครั้งนี้ ก่อนที่หมอกจะลงมา ก็เป็นอาคารที่มีชื่อเสียงมากเหมือนกัน ดูเหมือนจะชื่อว่า… มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส?”หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าเคยเห็นในหนังสือเล่มไหนมาก่อนขณะที่ทั้งสองคนขี่มังกรดินเพลิงพุ่งลงมาจากท้องฟ้าอย่างโอ่อ่า เงาร่างภายในมหาวิหารน็อทร์-ดามที่รกร้างก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองผ่านหน้าต่างที่เหมือนกระจกสีไปยังเงาของมังกรที่คำรามอยู่ในม่านหมอก“นั่นมันอะไรกัน……”
