้าถ่านลอยละล่องในอากาศเหนือลานบ้านที่มืดมิด อูเฉวียนมองร่างไร้วิญญาณของหลี่เสี่ยวเยี่ยนและเฉียนเฉิงอย่างเงียบงัน รวมถึงเสิ่นชิงจู่และผู้เฒ่าหลิวที่สลบไสลอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง มือทั้งสองข้างกำแน่นในความคิดของเขา ภาพเสิ่นชิงจู่ต่อสู้เอาชีวิตรอดกับไฟหน้าผีปรากฏขึ้น รวมถึงคำพูดสุดท้ายที่แหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยความหวังแต่สุดท้าย หลี่เสี่ยวเยี่ยนและเฉียนเฉิงก็ตายไปแล้ว……เขาสามารถจินตนาการได้ว่าเมื่อเสิ่นชิงจู่ฟื้นขึ้นมาและเห็นศพของพวกเขาทั้งสอง จะมีสีหน้าเช่นไรอูเฉวียนรู้จักพี่ชายชิงจู่ของเขาดีเกินไป เขาจะต้องเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถดับไฟได้เร็วกว่านี้ ทำไมถึงไม่สามารถกลับบ้านได้ทันเวลา เขาจะดื้อดึงรับเอาทุกอย่างมาไว้ที่ตัวเองและมีชีวิตอยู่ในความรู้สึกผิดและเสียใจไม่สิ้นสุดนับจากนี้คิดถึงตรงนี้ เด็กชายวัยเพียงสิบเอ็ดปีคนนี้ ดวงตาก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและรู้สึกผิดอย่างหนักเขาทำให้เสิ่นชิงจู่ผิดหวังเสียแล้ว“ถ้า… พวกนายฟื้นขึ้นมาได้คงจะดี”อูเฉวียนกอดเข่าตัวเองนั่งยองๆ อย่างไร้หนทางบนพื้น มองศพทั้งสองร่างพลางพึมพำตุบ! เสียงเบาๆ ดังออกมาจากหน้าอกของหลี่เสี่ยวเยี่ยนและเฉียนเฉิงอูเฉวียนชะงักไปชั่วขณะเขาเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง ก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง ในดวงตาของเขาปรากฏแสงสลัวๆฉัน… สามารถควบคุมพวกเขาได้?ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในสมองของเขาอย่างกะทันหันอูเฉวียนลองยื่นมือออกไป โบกมือ
