ิวและเด็กคนอื่นๆ ตกใจ……มิน่าล่ะ นายถึงยอมฆ่าตระกูลหลี่ทั้งหมด แต่ไม่ยอมย้ายบ้าน มิน่า หลังจากถูกฉันจับได้ สิ่งแรกที่นายขอคือการพบผู้อำนวยการหลิว มีเพียงการพาผู้อำนวยการหลิวออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หลี่เสี่ยวเยี่ยนและเฉียนเฉิงถึงจะออกมาจากที่นั่นได้ พวกเขาแอบติดตามนายอยู่ห่างๆ ตลอดเวลา เพื่อป้องกันการสูญเสียการควบคุมและกลายเป็นศพ……”หลินชีเยี่ยมองอูเฉวียนด้วยสายตาซับซ้อน “ดังนั้น……ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา นายก็แสดงเป็นสามคนตลอดเวลาเลยใช่ไหม?”“นี่ไม่ใช่เรื่องยากอะไร” อูเฉวียนเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “แม้ว่าตอนแรกจะค่อนข้างยากลำบาก บ่อยครั้งที่การเชื่อมต่อกับพวกเขาจะขาดหาย แต่ยิ่งไปถึงช่วงหลังก็ยิ่งง่ายขึ้น”อูเฉวียนก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง ดูเหมือนว่าเขายังคงกำลังย่อยความทรงจำที่ได้เห็นในสมองของหลินชีเยี่ย สีหน้าของเขาดูเหม่อลอยไปบ้างส่วนที่หลินชีเยี่ยตัดมาให้เขานั้นเป็นช่วงความทรงจำตั้งแต่พบเสิ่นชิงจู่ในนรก จนถึงตอนที่ทุกคนจากไป แม้จะเป็นเพียงช่วงสั้นๆ แต่ก็สร้างผลกระทบอย่างมหาศาลต่ออูเฉวียนอูเฉวียนหลับตาลง เอนหลังนอนลงบนโซฟาหนังแท้ สูดหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา……ร่างกายของเขาที่เกร็งมาจนถึงตอนนี้ ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง ก้อนหินก้อนใหญ่ในใจของเขาก็ตกลงพื้นไปพร้อมกันมุมปากของเขาเผยรอยยิ้มบางๆพี่ชายชิงจู่ไม่ได้ตาย เขาจะต้องกลับมาแน่นอน……พวกเขาก็จะต้องได้พบกันอีกครั้งในสักว
