เมืองหลินเจียงที่ตั้งของหน่วยพิทักษ์ราตรีไป๋หลี่พั่งพั่ง เฉาเยวียน และคนอื่นๆ มองผ่านกระจกทางเดียวไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่ในห้องสอบสวนด้วยสีหน้าตกตะลึงยิ่ง“เป็นเขาเหรอ? ชีเยี่ย นายไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม?”“ไม่ผิดแน่นอน ฉันได้ต่อสู้กับเขามาด้วย” หลินชีเยี่ยส่ายหน้าพลางกล่าว “ความสามารถของเขายุ่งยากมาก ไม่เพียงแต่สามารถควบคุมสิ่งลี้ลับได้ แต่ยังสามารถควบคุมปรากฏการณ์ธรรมชาติ โลหะ และแม้กระทั่งร่างกายมนุษย์ได้ด้วย”“มีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอ? ทำไมผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”“ฉันก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน……แต่ระหว่างทางกลับมา ฉันได้รายงานเรื่องนี้ไปยังสำนักงานใหญ่แล้ว น่าจะได้ผลลัพธ์เร็วๆ นี้”หลินชีเยี่ยมองเวลาแล้วหันไปพูดกับไป๋หลี่พั่งพั่งว่า“อ้อ! เดี๋ยวไปรับผู้อำนวยการหลิวที่หน้าประตูหน่อยนะ”“ผู้อำนวยการหลิว?” ไป๋หลี่พั่งพั่งชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลดเสียงลง กระซิบว่า “ชีเยี่ย นายไม่ได้บอกเรื่องที่เจ้าหมอนี่ก่อเรื่องให้ผู้อำนวยการหลิวรู้ใช่ไหม?”“เปล่า” หลินชีเยี่ยมองไปที่อูเฉวียนซึ่งก้มหน้านิ่งอยู่ในห้องสอบสวน “เจ้าหมอนี่บอกเองว่าก่อนจะไปอยากพบผู้อำนวยการหลิวสักครั้ง พาเขาออกมาจากห้องสอบสวน หาร้านน้ำชาสักร้าน ให้พวกเขาคุยกันสักพัก”“ได้”ขณะที่ไป๋หลี่พั่งพั่งกำลังจะไปปล่อยตัวอูเฉวียน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หลินชีเยี่ยรับสายอย่างรวดเร็ว“ท่านผู้บัญชาการจั่ว”[อืม] เสียงของ
