นทันที“ออกมา!!” หลินชีเยี่ยตะโกนก้อง ราวกับโทสะของทรราชผู้โหดเหี้ยม เสียงคำรามดังสนั่นราวกับฟ้าร้องอูเฉวียนที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงพลาสติกสีเทารู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่เคยประสบมาก่อนกระแทกเข้าที่หน้าอก ทั้งร่างของเขาลอยกระเด็นออกไปโดยไม่สามารถควบคุมได้!ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างหนัก ถุงพลาสติกที่เหมือนเมฆสีเทาลอยม้วนขึ้นไปบนท้องฟ้า ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกดีดออกมาจากสภาพแวดล้อมที่ว่างเปล่าและตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง“อูเฉวียน?” หลินชีเยี่ยเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของเด็กหนุ่มคนนั้น จึงขมวดคิ้วแน่นอูเฉวียนล้มลงกลางสายฝนอย่างโซเซ สองมือยันพื้นพยายามลุกขึ้น แต่ในวินาทีถัดมา ร่างหนึ่งก็กระพริบปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา!หลินชีเยี่ยถือ [จั่นไป๋] ไว้ในมือ คมดาบจ่อตรงลำคอของอูเฉวียน หากเขาขยับแม้เพียงนิดเดียว ดาบเล่มนี้ก็จะบั่นคอของเขาออกได้อย่างง่ายดาย“เป็นนาย……” หลินชีเยี่ยหรี่ตาลง “ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา คนที่แอบควบคุมสิ่งลี้ลับในเมืองหลินเจียงและสั่งฆ่าตระกูลหลี่ทั้งหมด คือนายใช่ไหม?”อูเฉวียนเม้มริมฝีปากเล็กน้อย จ้องมองหลินชีเยี่ยที่ดูราวกับราชาแห่งรัตติกาลตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร“พูดมา” หลินชีเยี่ยเอ่ยเสียงเย็น“……ใช่”“นายบ้าไปแล้วเหรอ?” หลินชีเยี่ยคว้าคอเสื้อของเขา จ้องมองใบหน้าที่ยังเยาว์วัยแต่ดื้อรั้นนั้นเขม็ง แล้วคำรามเสียงต่ำ “การแอบควบคุมสิ่งลี้ลับในเมืองหลินเจียงไม่มีใครจะมาเอาผิดนายในเรื่องนี้ห
