ับตัวนี้ถึงต้องลงมาที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่เพื่อเข่นฆ่า แทนที่จะเป็นที่อื่น?”คำพูดของหลินชีเยี่ยทำให้อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วแน่น“นายหมายความว่า……เบื้องหลังสิ่งลี้ลับตัวนี้ยังมีคนอยู่อีกเหรอ? เป้าหมายของเขาคือหลี่เจียนไป๋กับคฤหาสน์ตระกูลหลี่แห่งนี้มาตั้งแต่ต้นเลยใช่ไหม?”“เป็นไปได้” หลินชีเยี่ยไตร่ตรอง “ยังไงก็ตาม นายจัดการวางฝูงหนูไว้ในเมืองหลินเจียงก่อน ลองค้นหาสิ่งลี้ลับตัวนั้นดู ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อย”“นายจะไปไหน?”“สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหานซาน”……สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหานซานแอ๊ด!ประตูเหล็กเก่าๆ ถูกดันเปิดออกอย่างช้าๆ เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาว สะพายกระเป๋านักเรียน เดินเข้ามาจากด้านนอกฝนตกหนักมาก จนระหว่างฟ้าดินเต็มไปด้วยหมอกควัน แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้กางร่ม น้ำฝนไหลลงมาตามปลายผมสีดำ หยดลงบนชุดนักเรียนที่เปียกโชก แต่สีหน้าของเขากลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ดวงตาคู่ลึกล้ำนิ่งสงบราวกับผืนน้ำเขาเดินผ่านลานบ้าน ยืนอยู่หน้าสำนักงานของผู้เฒ่าหลิว หยดน้ำไหลลงมาตามเสื้อผ้าลงบนพื้นสีเทาดำ รวมตัวกันเป็นแอ่งน้ำอย่างรวดเร็วในตอนนี้ ผู้เฒ่าหลิวกำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่ข้างโต๊ะ มองบัตร ATM ห้าใบบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย“คุณตาหลิว” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำในสำนักงานที่มืดสลัว ผู้เฒ่าหลิวดูเหมือนจะตกใจ หันกลับมาอย่างรวดเร็วเขาเห็นอูเฉวียนที่เปียกโชกอยู่ที่ประตู จึงรีบลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไป
