หอพักเล็กๆ ด้านนอกอาคารในเวลานี้ เด็กคนอื่นๆ ในหอพักเล็กๆ ได้หลับใหลไปหมดแล้ว มีเพียงเงาร่างสองร่างยืนอยู่ในระเบียงทางเดิน ดูเหมือนกำลังพูดคุยอะไรบางอย่าง“คุณตาหลิว มีอะไรหรือครับ?”อูเฉวียนสวมชุดนอนสีดำ มองผู้เฒ่าหลิวที่ดูจริงจังตรงหน้าอย่างงุนงงผู้เฒ่าหลิวอ้าปากค้าง ลังเลอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปากพูด“เสี่ยวเฉวียน……เราย้ายออกไปกันเถอะ”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ร่างของอูเฉวียนสั่นเล็กน้อย “ย้ายออกเหรอครับ? คุณตาหลิว เราไม่ได้ตกลงกันแล้วหรือว่าจะไม่ย้าย?”“เรื่องนี้มันไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้ว” ผู้เฒ่าหลิวถอนหายใจยาว “ตอนนี้วิธีการที่พวกนักเลงเหล่านั้นบีบให้เราออกไป มันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันกังวลว่าต่อไป พวกเขาอาจจะบุกเข้ามาใช้กำลังโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ร่างกระดูกแก่ๆ ของฉันไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก แต่ว่า……”ผู้เฒ่าหลิวเงยหน้ามองเด็กๆ ที่นอนหลับอยู่ในหอพัก แล้วเม้มริมฝีปาก“เสี่ยวเฉวียน เธอเป็นเด็กฉลาด ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากให้พวกเราย้ายออกเพราะเสียดายที่นี่ เธอไม่อยากให้เจ้าหนูเสิ่นกลับมาแล้วหาบ้านไม่เจอ……แต่ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้เพื่อนทหารของเจ้าหนูเสิ่นมาแล้ว ถ้าเราย้ายไปที่อื่น เราก็สามารถฝากที่อยู่ใหม่ให้พวกเขานำกลับไปได้ คราวหน้าเจ้าหนูเสิ่นก็ยังหาพวกเราเจออยู่ดี”อูเฉวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วส่ายหัวอย่างแน่วแน่“ไม่……ไม่ได้ เราย้ายออกไม่ได้ คุณตาหลิวอย่ากลัวเลย ถ้าพวกนั้นกล้าบุกเข้ามาจริงๆ ผมจะไล่พวกเข
