“มีบาดแผลเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งชะงักไปครู่หนึ่ง“นายไม่ได้สังเกตเหรอ? ตอนที่เขาเดิน เท้าซ้ายดูเหมือนจะออกแรงลำบากหน่อย น่าจะเป็นเพราะแพลงไป แล้วตอนที่เขาถือร่มก็ดูเหมือนแขนจะแข็งๆ ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามปิดบังอย่างสุดความสามารถ แต่คนที่มีสายตาดีก็สามารถมองออกได้ทันที” หลินชีเยี่ยพูดอย่างช้าๆ“จะเป็นไปได้ไหมว่าเพราะฝนตกพื้นลื่น เลยล้มไป?”“……ก็เป็นไปได้นะ”หลินชีเยี่ยเงียบไปพักใหญ่ แล้วก็ลุกขึ้นจากใต้ชายคา กางร่มสีดำเดินตรงออกไปนอกประตู “ฉันจะออกไปสักครู่เดี๋ยวกลับมา”หลินชีเยี่ยเดินผ่านประตูเหล็กที่เปิดอยู่ เลี้ยวผ่านมุมตรอก ยื่นมือกดเบาๆ ในอากาศว่างเปล่า ทันใดนั้นเงาดำตาแดงก็ปรากฏขึ้นกลางสายฝน มันยกมือขึ้นวางบนหน้าอกแล้วโค้งคำนับเล็กน้อย“ผู้ช่วยพยาบาลเฮยถง ยินดีรับใช้ครับ”“ฉันต้องการดูภาพทั้งหมดบนถนนเส้นนี้ในช่วงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา” หลินชีเยี่ยพูดอย่างสงบเฮยถงพยักหน้า ร่างกายของเขากลายเป็นเงาดำเกาะติดอยู่บนร่างของหลินชีเยี่ยทันที ที่หว่างคิ้วของเขา ดวงตาสีแดงดวงหนึ่งเปิดขึ้นอย่างฉับพลันดวงตาสีแดงซ้อนทับภาพที่มันเห็นลงบนจอประสาทตาของหลินชีเยี่ย เงาภาพในอดีตปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินชีเยี่ยราวกับม้วนวิดีโอที่กำลังเล่นย้อนกลับอย่างรวดเร็วร่างของผู้เฒ่าหลิวถอยหลังออกจากประตูเหล็ก หายลับไปท่ามกลางสายฝนพรำในที่สุดหลินชีเยี่ยสวมชุดลำลองกางร่มสีดำ ใต้ขอบร่มมีดวงตาสีแดงเปล่งแสงสลัว เดินไปอย่างสงบตามเส้
