บทที่ 45
นับตั้งแต่นางไปกระท่อมกระบี่ ทุกๆ ช่วงเวลาก็จะส่งจดหมายกลับมา ตอนแรกสามห้าวันหนึ่งฉบับ ต่อมาในจดหมายบอกว่า ท่านอาจารย์ปรมาจารย์กระบี่ผู้นั้นดูแลเข้มงวดขึ้น ต้องการให้นางตั้งใจฝึกยุทธ์ ความถี่ในการส่งจดหมายก็ค่อยๆ ลดลง แต่ตอนนี้ทุกๆ เดือน ก็จะได้รับหนึ่งฉบับ
ในจดหมายไม่ได้บันทึกเรื่องราวประจำวันอีกแล้ว ท้ายที่สุดแล้วก็พูดไปหลายครั้งแล้ว การฝึกยุทธ์ที่กระท่อมกระบี่นั้นน่าเบื่อซ้ำซากอย่างยิ่ง การฝึกยุทธ์ก็เป็นเช่นนี้ การวางรากฐานเลี่ยงไม่ได้ที่จะน่าเบื่อ
เซียวเหยียนเปิดจดหมาย นั่งอยู่บนเก้าอี้เอนใต้แสงแดด ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ค่อยๆ อ่านทีละตัวอักษรจนจบ ไม่ได้ข้ามไปเลย
ข้างในยังเห็นตัวอักษรที่เขียนผิดตัวหนึ่ง และยังมีวงกลมกับกากบาทอีกอันหนึ่ง เป็นตัวอักษรบางตัวที่เขียนผิด แล้วก็เขียนไม่เป็น ก็เลยข้ามไปโดยตรง
ในสมองของเซียวเหยียนดูเหมือนจะสามารถจินตนาการภาพเด็กหญิงน้อยที่ฟุบอยู่หน้าจดหมาย เกาหูเกาแก้มออกมาได้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ในจดหมายบันทึกเรื่องอาหารการกินของนางเมื่อเร็วๆ นี้ และยังมีโอสถล้ำค่าที่ท่านอาจารย์ปรมาจารย์กระบี่หามาให้นาง การฝึกยุทธ์ของนางบรรลุถึงขอบเขตโคจรฟ้าขั้นห้าแล
