้จะมีความหมายอะไรอีก?“น่าสงสารเฉาเยวียนจริงๆ” หลินชีเยี่ยเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยิ้มอย่างจนใจพลางพูดว่า “ในที่สุดก็กลับมามีสติบ้างแล้ว พอได้ยินข่าวว่าพวกเราตายในสนามรบ คงจะกลายเป็นคนบ้าที่ได้แต่หัวเราะฮี่ๆๆ อีกแล้วล่ะ……”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาพวกเขาหันหลังให้กันและกัน แต่ละคนหันไปทางทิศทางที่ต่างกันทั้งสี่ด้าน เมฆดำทะมึนพุ่งลงมา พวกเขาเงยหน้ามองปีศาจนับพันที่กำลังบุกทำลายล้างทุกสิ่ง เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกและแปลกประหลาดดังมาเป็นระลอกคลื่น“คิกๆๆ”“จิ๊ๆๆ”“ฮ่าๆๆ”รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินชีเยี่ยค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นในการต่อสู้อย่างถึงที่สุด!“ฆ่า!!”เขาคำรามเบาๆ ร่างทั้งสี่พุ่งเข้าหาฝูงปีศาจดำทะมึนราวกับสายฟ้าเจียงเอ่อร์กลายเป็นเงาสีขาว พุ่งเข้าไปในร่างของปีศาจตนหนึ่ง ควบคุมร่างของมันให้สังหารปีศาจอื่นๆ รอบตัวอย่างบ้าคลั่งด้วยการโจมตีที่ไม่คาดคิด เธอสังหารปีศาจไปสองตัวติดต่อกัน และทำให้อีกหลายตัวบาดเจ็บสาหัส เมื่อร่างปีศาจที่เธอสิงอยู่ถูกปีศาจอื่นๆ ล้อมโจมตี เธอก็กลายเป็นเงาขาวอีกครั้งแล้วพุ่งเข้าสู่ร่างของปีศาจอีกตัว ต่อสู้อย่างบ้าคลั่งร่างแท้จริงของเจียงเอ่อร์อยู่กับอันชิงอวี๋ ตอนนี้เธอเป็นเพียงสนามแม่เหล็ก ไม่ว่าปีศาจจะล้อมโจมตีอย่างไรก็ไม่สามารถทำอันตรายเธอได้แม้แต่น้อย ได้แต่ปล่อยให้เธอสิงร่างและฆ่าพวกมันภายใต้การสังหารและเปลี่ยนร่างอย่างต่อ
