เยว่กับเซียวอันถึงได้ยอมรับอย่างจนใจ
เซียวเหยียนวางอุปกรณ์ตกปลาไว้ที่หอฟังเสียงฝน ก็กลับสวนไปกับเซียวอัน ระหว่างทางทราบว่ามีจดหมายจากชายแดนวิหคอุดรส่งกลับมา ทั้งสองก็แววตาสว่างวาบขึ้นมา รีบวิ่งไปยังเรือนวสันต์นิรันดร์
จดหมายจากบ้านฉบับหนึ่งอยู่ในมือของไป๋เฟิงอู่ นางนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ ท่าทางสง่างาม
“ทางฝั่งของจ้านเฉิงเบี้ยหวัดไม่พอ พรุ่งนี้ข้าจะต้องเข้าวังหลวงสักครั้ง…” ไป๋เฟิงอู่แววตาครุ่นคิด
ในตอนนี้เอง เซียวเหยียนกับเซียวอันก็รีบวิ่งเข้ามา เซียวอันยังคงมีสติ รู้จักกฎระเบียบ แต่เซียวเหยียนก็บุกเข้าไปแล้ว เขาอยากจะดึง ก็ดึงไม่ทัน ทำได้เพียงตามเข้าไปอย่างพรวดพราด
เมื่อเห็นสายตาที่ไป๋เฟิงอู่มองมา ชายผู้นั้นสีหน้าดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง รีบโค้งคำนับขอโทษ
“เป็นพวกเขาที่ส่งมาหรือขอรับ?” เซียวเหยียนรีบถาม
สายตาของไป๋เฟิงอู่เปลี่ยนไปที่เซียวเหยียน เมื่อได้กลิ่นคาวน้ำจางๆ ก็รู้ว่าเซียวเหยียนเพิ่งจะกลับมาจากการตกปลากับท่านอาสอง
เมื่อเห็นสายตาที่คาดหวังของเซียวเหยียน ไป๋เฟิงอู่ก็ไม่ได้ถือสาความผลีผลามของเด็กคนนี้ พยักหน้าเล็กน้อย
“แล้ว… พูดว่าอะไรบ้างหรือขอรับ?” เซียวเหยียนแววตาคาดหวัง
ไป๋เฟิงอู่
