จะถูกปีศาจพบเห็นแล้ว แม้ว่าจนถึงตอนนี้ ร่างที่นั่งอยู่กลางหลุมอุกกาบาตจะไม่ได้เคลื่อนไหวเลย แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า ร่างนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจนับสิบนับร้อยตัวเสียอีกพวกเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว[เมฆพลิกกาย] บรรทุกร่างของทั้งสองคน บินผ่านท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว อันชิงอวี๋ยืนอยู่ที่ปลายก้อนเมฆ มองเห็นยอดเขานั้นค่อยๆ ห่างออกไป หัวใจที่เคยกังวลก็ผ่อนคลายลงในที่สุดโชคดีที่ไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นอันชิงอวี๋ถอนหายใจยาวแล้วนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาหยิบแขนที่ถูกตัดขาดซึ่งถูกแช่แข็งอยู่ในน้ำค้างแข็งที่เอวขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วพิจารณาอย่างละเอียด“นายเอาสิ่งนี้ติดมาด้วยเหรอ?” หลินชีเยี่ยที่กำลังควบคุมเมฆพลิกกายอยู่ เหลือบมองเห็นภาพนี้จึงเลิกคิ้วขึ้น“อืม” อันชิงอวี๋พยักหน้า ดวงตาเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น “แขนที่ถูกตัดขาดนี้ถูกมลทินของคธูลูในเถ้าถ่านกลืนกิน กลายเป็นส่วนหนึ่งของเทพเจ้าคธูลูไปแล้ว นี่อาจเป็นตัวอย่างแรกของเทพเจ้าคธูลูที่มนุษย์ได้รับมาจนถึงตอนนี้ มีคุณค่าในการวิจัยมาก”“นายอยากผ่ามันเหรอ? มันจะไม่อันตรายเกินไปใช่ไหม?”“อาจจะ แต่เราต้องทำความเข้าใจพวกมันให้ดีขึ้น จึงจะหาจุดอ่อนของพวกมันได้……พูดตามตรง ในโลกนี้อาจมีแค่ฉันที่ทำได้” อันชิงอวี๋พูดอย่างสงบ “แล้วฉันก็จะระมัดระวังอย่างดี แค่พลังที่เหลืออยู่ในแขนนี้ แทบจะไม่มีทางทำร้ายฉันได้หรอก”หลินชีเยี่ยได้ยินเช่นนั้นก็ไม
