บทที่ 43“ฝีมือของเจ้าหนูดีขึ้นเรื่อยๆแล้ว ข้าตาเฒ่าตกปลามาครึ่งชีวิต กินเนื้อปลาจนเบื่อไปนานแล้ว ก็มีแต่ปลาที่เจ้าหนูทำนี่แหละที่ข้าพอกินได้”
โม่ไร้เงาหัวเราะลั่น สะบัดแขนเสื้อทั้งสองข้าง ก็ลงนั่งบนก้อนหินใหญ่ข้างหม้อก่อนใครเพื่อน ฝ่ามือกวักหนึ่งที ราวกับเด็ดดอกไม้ในฝ่ามือก็ปรากฏถ้วยชามและตะเกียบหยกขึ้นมา
ถึงแม้จะเข้ากันได้ดีกับเซียวหย่วนซาน แต่ทั้งสองก็มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง โม่ไร้เงาค่อนข้างจะรักสะอาด และยังชื่นชอบหยกงาม แม้แต่ถ้วยชามตะเกียบที่ใช้กินดื่มก็หรูหรา เมื่อเทียบกับราชวงศ์ในราชสำนักก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย
เขายิ้มพลางยื่นถ้วยชามตะเกียบที่สะอาดสะอ้านให้เซียวเหยียนคู่หนึ่ง แต่กลับไม่สนใจเซียวหย่วนซาน แต่รอคอยการเปิดหม้ออย่างเงียบๆ
เซียวเหยียนคาดคะเนเวลาว่าใกล้จะถึงแล้ว ก็เปิดฝาหม้อแล้วคว่ำวางไว้บนใบไม้ข้างๆ กลิ่นหอมเข้มข้นก็พลันพวยพุ่งออกมา เขาก็ไม่สนใจธรรมเนียมที่ว่าผู้ใหญ่ก่อนผู้น้อยทีหลังอะไรนั่น ยื่นตะเกียบคีบเนื้อโดยตรง
“ให้ตายสิ พวกเจ้ารอข้าด้วย”
เซียวหย่วนซานรีบวิ่งมาถึง คว้ากิ่งไม้มาขยี้ทำเป็นตะเกียบ ก็จิ้มลงไปในหม้อคนไปมา
โม่ไร้เงาถึงแม้จะเป็นคนรักสะอาด แต่สำหรับการกระทำ
