พึมพำของพวกมันจากสิ่งนี้ แม้จะอ่อนกว่าตอนอยู่ที่หมู่บ้านชาวประมงมาก แต่สิ่งนี้มีความเป็นไปได้ที่จะมาจากพวกมันเท่านั้น” อันชิงอวี๋ส่ายหน้าหลินชีเยี่ยยืนอยู่กับที่ ในดวงตามีประกายวาบขึ้น ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง“หรือว่าจะเป็นโอดิน……” เขาพึมพำตอนอยู่ในที่ราบสูงปามีร์ หลินชีเยี่ยได้ยินซีหวังหมู่พูดถึงความจริงเกี่ยวกับโอดิน ตอนนี้ปรากฏทั้งองค์ประกอบของเทพสูงสุดและคธูลูพร้อมกัน สิ่งที่เขานึกถึงได้มีเพียงโอดินเท่านั้น[แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงดีคะ?] เจียงเอ่อร์ถาม“เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว” หลินชีเยี่ยพูดอย่างหนักแน่น “ยังไม่รู้ว่าผู้อาวุโสเซราฟจะกลับมาเมื่อไหร่ ในเมื่อสิ่งของของเหล่าเทพคธูลูปรากฏขึ้นแล้ว ถ้าเรายังอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่รู้ว่าจะเกิดความผันผวนอะไรขึ้นอีก……เราต้องเสี่ยงสักครั้งแล้ว”สายตาของหลินชีเยี่ยทอดผ่านเกล็ดหิมะสีเทาที่ตกลงมาหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ไปยังสุดขอบฟ้า ณ ช่องทางที่นำไปสู่นรก
