งสิ่ง และหันหน้ามามองผ่านกาลเวลาอันไร้ที่สิ้นสุด สบตากับเขาปัง!!ร่างของเฮยถงราวกับถูกค้อนขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นฟาดใส่ ลอยกระเด็นออกไปสิบกว่าเมตรโดยไม่ทราบสาเหตุกระแทกลงบนพื้นดินนอกซากปรักหักพังของพระราชวังอย่างรุนแรง“เฮยถง?!”เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้หลินชีเยี่ยตกใจ เขารีบวิ่งเข้าไปพยุงเฮยถงขึ้นมา เลือดสีดำกำลังไหลออกมาจากดวงตาสีแดงนั้นเป็นสาย“หืม?” มิคาเอลดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง เขาหันขวับไปมองความว่างเปล่าข้างแท่นสูง ดวงตาคู่ที่เหมือนเตาหลอมหรี่ลงเล็กน้อย “กลิ่นอายนี้……”“เฮยถง นายไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยมองเงาร่างของเฮยถงที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาขมวดคิ้วแน่น“ผมไม่เป็นไร……แค่ได้รับผลกระทบบางอย่างเท่านั้น” เฮยถงหลับตาสีแดงข้างนั้น เสียงอ่อนแรงอย่างมาก “เขาเห็นผมแล้ว”“ใคร?”“คนที่ยืนอยู่ตรงนี้เมื่อเจ็ดวันก่อน……ไม่ นั่นไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน นั่นคือเทพเจ้า” เฮยถงเอ่ยอย่างมั่นใจ“แม้ว่าผมจะไม่ได้เห็นรูปร่างของเขาชัดเจน แต่จากกลิ่นอายที่แผ่ออกมา นั่นไม่ใช่พลังที่เทพเจ้าทั่วไปจะมีได้……นั่นคือเทพสูงสุด! และเขามีพลังชั่วร้ายที่น่ารังเกียจ”เทพสูงสุด?หลินชีเยี่ยได้ยินสามคำนี้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเขาหันไปมองมิคาเอล เห็นอีกฝ่ายกำลังยืนอยู่ที่ขอบแท่นสูง มองความว่างเปล่าตรงหน้าอย่างครุ่นคิด“เขาพูดถูก” มิคาเอลพูดช้าๆ “กลิ่นอายที่เพิ่งผ่านไปนั้น มีแต่เทพสูงสุดเท่านั้นที่
