แสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจากตึกผู้ป่วย ทะลุเข้าไปในท้องฟ้าที่มืดมัว แสงวงแหวนแผ่ขยายออกไปเป็นวงๆ ขับไล่เมฆหมอกทั้งหมดให้หายไปไร้ร่องรอยบนดาดฟ้าตึกผู้ป่วยฝั่งตรงข้าม กิลกาเมชที่กำลังหลับตาพักผ่อนจิตใจรู้สึกถึงบางสิ่ง จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นมองไปยังทิศทางที่เสาแสงพุ่งขึ้น“กลิ่นอายนี้……” กิลกาเมชขมวดคิ้วเล็กน้อย……มุมหนึ่งของโรงพยาบาลซุนหงอคงที่กำลังก้มกระดกเหล้าเข้าปากอย่างหนัก ก็หันหน้ามามองไปยังเสาแสงที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกันเขาจ้องมองอยู่นาน แล้วเบนสายตากลับมาเงียบๆ ก่อนจะยกไหเหล้าขึ้นดื่มต่ออย่างดื่มด่ำ……ในเวลาเดียวกัน บนขั้นบันไดหน้าลานโรงพยาบาล บทกวีที่สนุกสนานของบรากีหยุดลงอย่างกะทันหัน เขาอุ้มพิณตั้งขึ้นมา มองดูเสาแสงนั้นแล้วกะพริบตา ถอนหายใจอย่างจนปัญญา“มีพี่ชายคนใหม่มาอีกแล้ว……ไม่รู้ว่าสหายผู้นี้จะเข้ากันได้ดีหรือเปล่า หวังว่าจะไม่เป็นเหมือนสองคนนั้นที่เป็นพวกอันธพาล……”…ประตูห้องผู้ป่วยค่อยๆ เปิดออก สายตาของหลินชีเยี่ยทะลุผ่านแสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์อันไร้สิ้นสุด ตกลงบนร่างนั้นที่อยู่กลางห้องผู้ป่วยนั่นคือชายชราที่สวมเสื้อสีขาว เขาเหยียบบนเมฆ เดินออกมาจากแสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองมาที่หลินชีเยี่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความรักและความเมตตาเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้หลินชีเยี่ย ถึงได้เห็นชัดว่าสิ่งที่เขาสวมใส่ไม่ใช่เสื้อสีขาว แต่เป็นก้อนเมฆที่ลอยไหลไปม
