เศษบินผ่านไปมาบนท้องฟ้า เสียงร้องใสกังวานของนกกระเรียนดังก้องอยู่ข้างหูสิ่งที่เห็นตรงหน้ามีวังเซียน ตำหนักโบราณ สระวิเศษ สะพานโค้งทอดยาวไม่ขาดสาย มองตามถนนหินหยกขาวเบื้องหน้าไปไกลสุดสายตา บนยอดเมฆสูงลิบ สามารถเห็นตำหนักใหญ่หลายหลังที่เปล่งประกายสีทองวาววับ ตั้งตระหง่านอย่างสง่างามอันชิงอวี๋และคนอื่นๆ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ต่างรู้สึกงุนงงไปชั่วขณะวังเซียนและตำหนักศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ที่ควรมีอยู่แค่ในเรื่องราวเทพปกรณัม กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาราวกับอยู่ในห้วงความฝัน สำหรับพวกเขาที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในสรวงสวรรค์เป็นครั้งแรก นี่เป็นการกระทบกระเทือนทั้งทางสายตาและจิตใจอย่างรุนแรง“คนที่จะพบเราอยู่ที่ไหน?” อันชิงอวี๋ละสายตากลับมา หันไปถาม“อยู่ตรงนั้น”นาจายื่นมือชี้ไปยังยอดเมฆ ที่มีตำหนักอันยิ่งใหญ่หลายหลังที่เปล่งประกายสีทอง
