ล้อรถพาเศษหิมะปลิวว่อนบนทุ่งหิมะอันว่างเปล่า รถขับเคลื่อนสี่ล้อคันหนึ่งราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง แล่นด้วยความเร็วสูงอันชิงอวี๋จับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้าง เหยียบคันเร่งจนสุด ผมสีดำยุ่งเหยิงสยายอยู่บนเสื้อกาวน์สีขาว ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปยังปลายขอบฟ้า คิ้วขมวดแน่นในเวลาเพียงไม่กี่วัน อันชิงอวี๋ใช้ร่างโคลนคืนชีพเป็นครั้งที่สองแล้ว รวมกับครั้งก่อนหน้านี้ ร่างโคลนที่อันชิงอวี๋เตรียมไว้ใต้ดินในเมืองชางหนานเกือบสองปีก็ใช้หมดแล้วแม้ว่าจะได้พลังในการสร้างร่างโคลนจากการผ่าชันสูตรปีศาจตัดนิ้ว แต่อันชิงอวี๋ก็ไม่ใช่สิ่งลี้ลับ การสร้างร่างโคลนสำหรับเขาแล้วยังคงเป็นกระบวนการที่ใช้เวลาและพลังงานอย่างมาก แม้จะทุ่มเทสุดตัวในการสร้าง แต่การสร้างร่างโคลนหนึ่งร่างก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่เดือนหลังจากเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี อันชิงอวี๋ก็ตามหลังหลินชีเยี่ยวิ่งวุ่นไปทั่วโลก ไม่มีเวลาเพียงพอที่จะตั้งใจสร้างร่างโคลน หลังจากคืนชีพครั้งนี้ เหลือเพียงร่างสุดท้ายที่ยังนอนอยู่ในโลงน้ำแข็ง เป็นไพ่ใบสุดท้ายของเขาแต่ตอนนี้สิ่งที่อันชิงอวี๋กังวลไม่ใช่เรื่องพวกนี้เขามองแผนที่แวบหนึ่ง หยิบวิทยุสื่อสารจากที่นั่งข้างคนขับแล้วกดปุ่ม“ผมอันชิงอวี๋ ถ้าได้ยินแล้วกรุณาตอบกลับด้วย”เขาไม่ได้ปรับความถี่ แม้แต่ระดับเสียงก็ไม่ได้เปิด เขารู้ดีว่าแม้จะไม่ปรับสัญญาณไปที่ความถี่ใดๆ แค่เขาถือวิทยุสื่อสารไว้ เจียงเอ่อร์ก็สามารถจับส
