นใจอย่างลึกซึ้ง
ถึงแม้เขาจะไม่ชอบการไล่ตามเกียรติยศชื่อเสียงและลาภยศสรรเสริญ แต่การสามารถฝึกยุทธ์ได้ สำหรับใครก็ตามก็ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ดีอย่างแน่นอน
เซียวเหยียนร่ายรำจบ เมื่อเห็นท่านปู่ตะลึงงันไป ก็เบิกตาอย่างใสซื่อ ถือโอกาสถาม “ท่านปู่ ข้าเห็นคำว่าเส้นชีพจรยมโลกในเคล็ดวิชาปฐมกาลอีกเล่มหนึ่ง เส้นชีพจรยมโลกนี้คือเส้นชีพจรอะไรหรือขอรับ?”
“เจ้าไปเปิดเคล็ดวิชาเล่มนั้นแล้วรึ? ไม่ได้ฝึกฝนใช่หรือไม่?”
เซียวหย่วนซานได้สติกลับมา ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
เขามองใบหน้าเล็กๆ ของเซียวเหยียน เมื่อเห็นท่าทางที่ใสซื่อของเด็กน้อย ทันใดนั้นก็ตระหนักว่าตนเองคิดมากไป เจ้าคนนี้อายุยังน้อย หากจะไปแบ่งใจฝึกฝนจริงๆ วันนี้จะมีเวลาที่ไหนมาฝึกกายร้อยมังกรจนถึงขั้นเชี่ยวชาญได้?
ไม่รอให้เซียวเหยียนตอบ เขาก็กล่าวอย่างจริงจังต่อ “เจ้ามีพรสวรรค์ด้านการฝึกกายาอย่างยิ่ง นี่เป็นเรื่องดี แต่อย่าได้ทำลายมันเสีย! มีอัจฉริยะกี่คนที่เพราะอายุยังน้อยเลือดร้อน อาศัยว่าตนเองมีปัญญาอยู่บ้าง เรียนโน่นเรียนนี่ สุดท้ายอะไรก็ทำได้บ้าง เรียกได้ว่ารอบรู้ แต่ผลลัพธ์เจ้าทายดูสิว่าเป็นอย่างไร? ถูกคู่ปรับที่เคยพ่ายแพ้ในวัยเดีย
