สาดเลือดลงบนพื้น เขาไม่แม้แต่จะมองศพบนพื้นแม้แต่แวบเดียว ร่างของเขาวูบหายไปแล้วปรากฏขึ้นข้างกายหลินชีเยี่ยที่ล้มลงกับพื้นเขาจ้องมองหลินชีเยี่ยในอ้อมแขนอย่างเหม่อลอย ริมฝีปากแห้งผากเผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา“พี่……”คำง่ายๆ เพียงคำเดียวนี้ กลับกระทบใจหลินชีเยี่ยอย่างรุนแรง พลังที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนบังคับให้เขาลืมตาขึ้นอยากจะมองให้ชัดว่าใบหน้าตรงหน้าเขาเป็นใครดวงตาของเขาเปิดขึ้นอย่างยากลำบากเขามองเห็นแล้วใบหน้าที่เขาคิดถึงทั้งคืนวันอยู่ตรงหน้ามุมปากซีดเซียวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป อยากจะสัมผัสใบหน้าที่คุ้นเคยแต่แปลกหน้านั้น“อาจิ้น นายโตขึ้นแล้ว……” เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า“พี่……ผม……” หยางจิ้นกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่มือของหลินชีเยี่ยที่สัมผัสแก้มเขาก็ตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรงหยางจิ้นยืนตะลึงอยู่กับที่“อาจิ้น นายเห็นไหม……”“ยุคสมัยแห่งความสงบสุขที่พวกนายทิ้งไว้ให้ต้าเซี่ย……พี่ปกป้องไว้ได้แล้ว”
