วกเขา หัวใจของหลินชีเยี่ยพลันสั่นไหวเล็กน้อยเส้นทางที่ถูกต้อง…ความสับสนวูบหนึ่งผ่านเข้ามาในใจของหลินชีเยี่ย เขานิ่งเงียบไปก่อนจะตบไหล่ของเสิ่นชิงจู่“พี่คนเท่ นายช่วยไปประชุมสรุปกับพวกเขาแทนฉันหน่อยนะ……ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย”สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยไม่รอให้คนอื่นพูดอะไร หันหลังเดินตรงไปยังยอดเขานอกค่ายทหารชายแดนทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็แข็งค้างอยู่กับที่พวกเขาเพิ่งเคยเห็นหลินชีเยี่ยเป็นแบบนี้เป็นครั้งแรกเฉาเยวียนมองเงาร่างที่เดินจากไป ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยอย่างงุนงง “ชีเยี่ยเป็นอะไรไป?”เจียงเอ่อร์ครุ่นคิด [บางทีอาจจะเหนื่อยจริงๆ นะ?]“ฉันว่าไม่น่าใช่”“ชิงอวี๋ นายคิดว่าไง?” ไป๋หลี่พั่งพั่งหันไปมองอันชิงอวี๋ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่มันสมองของทีมอันชิงอวี๋ครุ่นคิดอยู่นาน แล้วถอนหายใจยาว“ฉัน… ก็ไม่รู้เหมือนกัน”เมื่อเห็นว่าแม้แต่อันชิงอวี๋ยังมองไม่ออกว่าหลินชีเยี่ยกำลังคิดอะไรอยู่ สีหน้าของทุกคนก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เสิ่นชิงจู่ก็ก้าวออกมา เขามองไปทางที่หลินชีเยี่ยจากไป แล้วพูดอย่างช้าๆ ว่า “ฉันจะไปดูหน่อย”
