ธอร์มองดูเต้าเต๋อเทียนจุนที่ยืนอยู่หน้าวิหารโดยไม่มีเลือดติดเลย หลังจากสังหารทะลวงกองทัพนอร์สมาตลอดทาง ความรู้สึกหมดหนทางก็ผุดขึ้นในใจเขาเขารู้ว่าระหว่างเทพสูงสุดกับเทพทั่วไปนั้นมีช่องว่างที่ไม่อาจข้ามพ้นได้ แต่จนกระทั่งได้ยืนอยู่ต่อหน้าเทพสูงสุดด้วยตัวเอง เขาถึงได้ตระหนักอย่างแท้จริงว่าความกดดันที่เทพสูงสุดนำมานั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใดแต่ถึงกระนั้น ในฐานะหนึ่งในเทพผู้นำของเทพนอร์ส เขาก็ไม่อาจถอยได้ในเวลานี้แม้เขาจะไม่เข้าใจความแค้นระหว่างนอร์สกับต้าเซี่ย และไม่รู้ว่าทำไมเทพสูงสุดแห่งต้าเซี่ยถึงนำความมุ่งร้ายอันน่าสะพรึงกลัวมาบุกแอสการ์ด สิ่งเหล่านี้แม้จะสำคัญ แต่สิ่งที่ชี้นำการกระทำของธอร์จริงๆ มีเพียงจุดยืนของเขาเท่านั้นเขาคือเทพแห่งแอสการ์ด ที่นี่คือบ้านของเขา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม หากเทพแห่งต้าเซี่ยต้องการทำลายที่นี่เขาก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้เด็ดขาดภายใต้เสื้อคลุมสีแดง ฝ่ามือของธอร์ได้ปล่อยสายฟ้าออกมาแล้ว เขาจ้องมองเต้าเต๋อเทียนจุนที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างระแวดระวัง บนท้องฟ้าเหนือวิหาร เมฆฝนสีดำทะมึนได้รวมตัวกันเป็นวังวน หมุนวนอย่างช้าๆสายฟ้าที่สามารถทำลายฟ้าดินได้กระโดดไปมาอย่างหนาแน่นในกลุ่มเมฆเต้าเต๋อเทียนจุนยืนอยู่ที่ประตูวิหาร ราวกับไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด มองไปยังชายชราตาเดียวบนบัลลังก์อย่างสงบ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก “ข้าได้ฝ่าสังหารเทพนอร์สมาถึงที่นี่แล้ว เจ้ายังไม่คิดจะลงม
