ยืนตะลึงอยู่กับที่ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน“ระหว่างแอสการ์ดกับต้าเซี่ย จริงๆ แล้วไม่มีความแค้นอะไรมากนัก แต่เจ้า โอดิน……” เต้าเต๋อเทียนจุนเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย ดวงตาทั้งสองของเขาปรากฏประกายแสงจางๆตูม!ยังไม่ทันสิ้นเสียงของเต้าเต๋อเทียนจุน บัลลังก์สีขาวสูงตระหง่านก็ระเบิดแตกกระจายทันทีพลังศักดิ์สิทธิ์อันรุนแรงพุ่งออกมาจากร่างของโอดิน กดทับลงบนไหล่ของเต้าเต๋อเทียนจุนในชั่วพริบตา ภูเขาเทพทั้งลูกถูกกดจมลงไปในพื้นดินลึกหลายเมตรอย่างรุนแรง คลื่นอากาศและฝุ่นแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างชายชราตาเดียวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองลงมาที่เต้าเต๋อเทียนจุนที่อยู่ด้านล่างบันไดอย่างเย็นชา มิติโดยรอบบิดเบี้ยวไปหมด ราวกับมีโซ่ตรวนหลายชั้นรัดแน่นอยู่เหนือศีรษะของเต้าเต๋อเทียนจุนรองเท้าฟางใต้เท้าของเต้าเต๋อเทียนจุนถูกฉีกขาดเป็นริ้ว เสื้อคลุมสีขาวดำสะบัดพลิ้วในสายลมแรง แต่สายตาของเขากลับไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาค่อยๆ เปิดริมฝีปาก เอ่ยประโยคต่อไป“แต่เจ้าโอดิน… ได้ปล่อยหมอกไร้นามออกมาจากขั้วโลกใต้ด้วยมือของเจ้าเอง ทำให้โลกมนุษย์ต้องโกลากล ทำให้เหล่าเทพของต้าเซี่ยต้องทำลายสรวงสวรรค์ของตัวเอง ทำลายวิชาของตัวเอง เพื่อแลกกับโอกาสรอดชีวิตเพียงน้อยนิดของปวงชนนับล้าน……แล้วความแค้นอันลึกล้ำเช่นนี้ จะชำระกันอย่างไร?”เต้าเต๋อเทียนจุนที่ถูกกักขังค่อยๆ ยกมือขึ้น กระบี่ไม้หลุดพ้นจากพันธนาการของมิติ พุ่งตรงไปที่ใบหน้าของโอดิน!
