เต้าเต๋อเทียนจุนก้าวเดินไปข้างหน้า ลอยข้ามสะพานสายรุ้งที่หักครึ่งไปอย่างแช่มช้า เขาอุทานเบาๆ ด้วยความประหลาดใจเมื่อมองไปข้างหน้าที่ปลายสะพานสายรุ้ง ยักษ์ร่างใหญ่สวมเกราะทองอร่ามถือกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ยืนตระหง่านราวกับภูเขา พลังเทวะอันทรงพลังพลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นนั้นเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้“นี่คือผู้พิทักษ์สะพานสายรุ้งแห่งแอสการ์ดที่เล่าลือกันงั้นรึ?”เต้าเต๋อเทียนจุนเลิกคิ้วขึ้น สายตาสงบนิ่งกวาดมองเขา “ก็มีพลังอยู่ไม่น้อยทีเดียว”ไฮม์ดัลล์ยืนอยู่ที่ปลายสะพานสายรุ้ง จ้องมองชายชุดนักพรตที่เดินมาอย่างเย็นชา “ขออภัยด้วย ทางนี้ห้ามผ่าน”“อย่างนั้นหรือ?”เต้าเต๋อเทียนจุนกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าแล้วเหยียบลงเบาๆทันใดนั้น ทั้งสะพานสายรุ้งและครึ่งหนึ่งของแอสการ์ด ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการเหยียบครั้งนี้!ในชั่วพริบตา สีสันทั้งหมดในโลกพลันถูกลบออกไป เหลือเพียงสีขาวดำ ภายใต้ฉากที่ดูเหมือนภาพยนตร์เก่าๆ นี้มีเพียงเต้าเต๋อเทียนจุนในชุดนักพรตเท่านั้นที่ยังคงรักษาสีสันดั้งเดิมของตนไว้ได้ไฮม์ดัลล์กระพริบตาหนึ่งครั้ง ร่างของชายผู้นั้นก็หายไปจากสายตาของเขาขณะที่เขากำลังจะขยับตัว เสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขาอย่างช้าๆ “ทางไปวิหารจากที่นี่ช่างไกลเหลือเกิน ข้าผู้ยากไร้ยังขาดพาหนะอยู่……เจ้านี่แหละ ใช้ได้ทีเดียว”ม่านตาของไฮม์ดัลล์หดตั
